
?امروزه در برهه ای از زمان هستیم که هر شخصی قادر که یه رسانه شخصی واس خودش داشته باشه. هر آدمی میتونه با داشتن یه پیج تو فضای مجازی به عنوان یه خبرنگار و یا یه کارشناس مسائل سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و..، نظراتش رو در مورد مسائل مختلف به صورت واضح بیان کنه.
?چیزی هم که این روزها بسیار رایج هستش اینه که بعضی ما عادت کردیم که در مورد همه مسائل (اقتصادی، زناشویی، ژئوپلتیکی، ژئوفیزیکی، ژنتیکی و...) نظر میدیم و اصلن برامون مهم نیست که این حرفی که داریم میزنیم چقدر درسته و چقدر روش تحقیق و جستجو کردیم؛ اصلن هم به این موضوع فکر نمیکنیم که چقدر میتونه این حرفمون برای دیگران کُشنده باشه!
? کُشتن نه از منظر از بین بردن جسم طرف، بلکه کُشتنی بدتر و از جنس به فنا دادن روح و روان یه فرد و یا یه جامعه!
? کُشتن امید و آرزو در یه فرد، بنظر من از کُشتن جسم اون شخص هم وحشیانه تره. شاید کُشتنِ صِرف، فقط اون شخص رو از بین ببره ولی کُشتن امیدش، میتونه یه جامعه و شایدم یه نسل رو از بین ببره.
? اون به ظاهر اقتصاددانی که میاد از وضع بغرنج آینده کشور میگه و وضع بد رو هزار برابر بدتر اعلام میکنه، باعث کُشته شدن انگیزه و امید تو دل یه جوون و شاید صدها جوون تو این مملکت میشه. بله، من و خیلی های دیگه میدونیم وضع اقتصادی و آینده کشورمون خرابه ولی بهتر نیست بجای تزریق ناامیدیِ محض تو جامعه و مخصوصا قشر نوجوان و جوانی که بشدت به دنبال کسب اطلاع از فضای مجازی هستش، آگاهی و راهکار بش ارئه بدیم؟؟ فقط باید تو طبل رسوایی بکوبیم و از اوضاع سیاه آینده داد و فریاد کنیم؟?
✈ چرا این روزها همش حرف از مهاجرت میشنویم؟ خُب کسی که شرایطش رو داره میره ولی اونی که واقعا تحت هیچ شرایطی نمیتونه بره و یا اصلن دلش نمیخواد بره باید چیکار کنه؟ باید هروز این رو تو گوشش فرو کنیم که اگر بمونی باختی؟ اونی که میاد تو رسانه شخصی خودش با داد و فریاد وضعیت حال حاضر رو اسفناک جلوه میده (نمیگم نیست) و همش حرف از مهاجرت میزنه، اینو درک نمیکنه که چقدر باعث کشته شدن امید و انگیزه میشه؟
? این روزها متاسفانه سِن از بین رفتن امید و انگیزه هروز داره پایین و پایین تر میاد و دیگه نمیتونیم بگیم که فقط جوون های دم بخت امید و انگیزه هاشون رو از دست دادن، بلکه با یه جستجو و کنکاش ساده در اطرافیانمون میتونیم ببینیم که نوجوان ها و بچه های کم و سن سال هم حرف از ناامیدی و بی انگیزگی میزنن! تصور یه نسل نا امید و بی انگیزه برای آینده کشور از هر چیز دیگه ای بدتره چون هرچیزی رو هم بشه برگردوند سر جاش ولی امید و انگیزه رو نمیشه به این راحتی سر جاش برگردوند. میتونم اینو با اطمینان بگم که امید مهم ترین چیزی هستش که یه انسان داره و اگر اونو ازش بگیریم انگار همه داراییش رو گرفتیم.
?? اول این حرف رو به خودم میزنم و بعد به دیگران. خیلی باید هواسم باشه که اگر نوشته ای رو مینویسم حتی در حد یه کامنت ساده پای یه پست، هواسم باشه که بوی ناامیدی نده که حتی یه حرف ساده هم میتونه امید و آرزو رو تو دل یه انسان بخشکونه. در وهله اول هدفم این باشه که آگاهی بدم نه القای ترس و نا امیدی. این آگاهی دادنِ خیلی خیلی مهمه. یجایی میام میگم که شرایط اقتصادی کشور داغونه و خلاص! ولی میتونم بگم شرایط اقتصادی کشور داغونه و میشه این کارها رو برای کمتر آسیب دیدن از لحاظ مالی انجام داد؛ این میشه آگاهی دادن و این کُشتن امید و انگیزه در دل یه آدم نیست چون برای یه واقعیت موجود آگاهی و به دنبالش راهکار ارائه دادم.
? امیدوارم که اگر حرفی رو جایی میزنیم به این نکته خیلی دقت کنیم که ببینیم این حرفمون ممکنه برای آدمی ممکنه به قیمت از دست رفتن امیدش و یا همان تنها داراییش تموم بشه یا نه!