نوشیدنی رایج مردم ایران از قدیم چای بوده و هنوز هم هست. در همه جای ایران مردم برای صبحانه چای مینوشند. این محدود به همون ساعت نمیمونه و ظهر، بعد از ظهر و غروب هم مردم در حال چای خوردنند. بعضیها با آویشن و پونه، بعضیها هم با کاکوتی چای رو دم میکنند. البته به نظر خودم با هل از همه چیز بهتر میشه. روش دم کردن چای ایرانی هم منحصر به فرده و تا جایی که اطلاع دارم دم و دستگاه سماور جای دیگخهای رایج نیست. هرچند به نظرم قوری و سماور ایرانی مزهی چای رو خراب میکنه و روش دم گذاشتن شرقی از بقیه روشها بهتره.
اما چیزی که جدیدا داریم میبینم اینه خیلیها به قهوه علاقهمند شدن و دارند دربارش صحبت میکنند. باید گفت که خیلی هم اتفاق غریبی نیست و ایرانیها تا زمان قاجار و ورود انگلیسیها چای رو نمیشناختنپ و در قهوهخانهها، بساط قهوه به راه بود.اولین کسی که چای رو از سیلان به ایران آورد امینالضرب بود. (این آدم اولین نیروگاه برقی ایران رو هم از روسیه آورد و کلا آدم فعالی بود. این که شاهزاده قاجار بود هم خیلی بیتاثیر نبود تو این ماجرا).

قهوهی ایرانی شبیه قهوههای سنتی آناتولی و بالکان سرو میشد و روی جازوه و با هل، زعفران و طعمدهندههای این شکلی خوشمزهتر؛ البته با ذائقهی آدمهای اون زمان. از اون مدل دم کردن قهوه الان فقط قهوهی عربی باقی مونده که تو ظرفهای خاصی دم داده میشه. این ظرفها به خاطر ظریف بودنشون فقط روی ذغال یا شن امکان استفاده دارند و اگر روی گاز بذاریدشون لحیمهاش ذوب میشوند.
قهوههای «کافهای» که الان در حال سرو شدنند، اکثرا یا بر پایهی اسپرسوی ایتالیاییاند، یا از قهوههای دمی هستند. بعضی از این قهوههای دمی مثل قهوه فرانسه که توی ظرف فرنچ پرس درست میشند یک چیز من درآوردی به حساب میان و دم کردنشون کار راحتیه. در مقابل قهوههایی مثل کمکس از نظر اهل فن نمونههای باکلاسی هستند که قهوهبازها خیلی دوست دارند. وقتی صحبت از طعمیاد یا فلیورهای قهوهها میشه معمولا به مزههایی اشاره میکنند که تو این مدل قهوه زیر زبون میان.