امروز صبح رفتم تو اینه خودم رو نگاه کردم و اشک تو چشم‌هام جمع شد. از خوشحالی!
از روزای خوبی که دارم میگذرونم.
یاد شبی افتادم که چند سال پیش خودم رو تو آینه نگاه کردم و اشک می‌ریختم از اینکه خودم رو نمیشناسم. این کیه تو آینه و من واقعا نمیشناسمش. هیچ چیزیش به چیزی که من از خودم تو ذهنم دارم نزدیک نیست.
پشت امروزی که از خواب پا میشم و تو آینه از خوشحای اشک تو چشام جمع میشه خیلی تلاش و ادامه دادن بوده.
ادامه با درد و غم ولی ادامه دادن!
ساعت 9 و نیم صبح در خانه‌ای در شیراز.
به وقتی که دارم بلیط ساری میگیرم.
