
یکی از مهمترین چیزایی که همیشه بهم حس خنگی میداد، بافتنی بود. هر چی مامانم سعی میکرد یادم بده ، اصلا حرکات دستش برام عین دیدن معادلات دیفرانسیل بود(حضرت عباسی اگه بدونم اصلا معادلات دیفرانسیل چیه)
تا اینکه تو این قرنطینه اجباری کرونا، یه روز تو یوتیوب سرچ کردم و با فیلم های آموزش بافتنی با میل با تدریس مریم جون آشنا شدم. حقیقتا انقد خوب یاد میداد این مریم جون که ظرف دو روز یاد گرفتم و ۲۸ تا دونه سر انداختم برای شال گردن، اونم برای "او" که ۳ ماهه ندیدمش.
خود شال گردنه خاکستریه، خواستم امروز یه دکمه خاکستری هم براش بدوزم. شیشه ی دکمه هامو ریختم زمین و یکی یکی نگاهشون کردم ولی دکمه ی خاکستری قابل قبولی پیدا نکردم. لذا دوتا دکمه کوچیک سفید و سیاه که سفیده یه کم بزرگتره (بلاتکلیفی با غالبیت زندگی)روش دوختم.
میخوام ۲۳ تیر ، سالگرد روزی که به طرزی خُل چلانه بهم گفت عاشقم شده، شال گردنه رو بهش بدم. بُوَد آیا که تا ۲۳ تیر بتونم ببینمش؟