من خیال میکردم تو اینترنی دیگه خود دکتریم و اصل پزشکی رو قراره تجربه کنیم. ولی تو این ۴ هفته که اینترن شدم لفظ مودبانه کارایی که به عنوان اینترم میکنم، میشه پادوئی (نامحترمانه شم میشه حمّال برقی) ((توهین به شغل پادویی و باربری نمیکنماااا، کور بشم اگه توهین کنم)) ، اولاش خیلی دچار بن بست فلسفی شدم، اما با گفتگو با وی تصمیم بر این شد که به مغزم حالی کنم که این دو سال کارت همینه، سعی کن پادوئی ت رو خوب انجام بدی. و خب از اون روز دارم لذت میبرم. خیلی خسته میشم اما روح و روانم راضیه که هیچ کوتاهی ای نمیکنه. خیلی از کارارو که در اصل وظیفه ی من نیست رو هم انجام میدم و همون که مریضا ازم تشکر میکنن و واسم دعا میکنن، حالت رضا بر قلبم جاری میشه.
فقط به واسطه این گوشی طبی ه که بهم میگن خانم دکتر ، وگرنه حتی خود مریضا هم باورشون نمیشه که دکتر اینکاررارو کنه.
امروز که همه کارامو انجام داده بودم و فقط یه شستشوی و پانسمان زخم پای یه بیمار دیابتب مونده بود، رفتم حیاط و به وی زنگ زدم. آخه یه ساعت قبلش زنگ زده بود و نتونسته بودم جواب بدم.
گفت نامه رو پُست کرده و سه شنبه میرسه دستم. وقت خدافظی تو راهرو بیمارستان نمیتونستم مثل همیشه بگم دوسِش دارم، واسه همین کُد مخصوصمونو گفتم.
۵۲۰
اون ولی تو خیابون خلوتی بود و چن بار پشت سر هم گفت خیلی دوسِت دارم.
رقیق شدم و رفتم زخم پای مریض تخت ۱۵ بخش جراحی رو تمیز شُستم و پانسمان کردم.
