امروز تولد هزار و چهارده سالگی خیامه، و نَوَدُمین روزی که یار رو ندیدم (اشک، آه ، ضجّه و مویه ی درون مغزی)، پونزدهمین روزی که اینترن شدم و هشت هزار و نُهصد و شونزدهمین روز از سری سوّمی که به دنیا اومدم.
یه جایی که حتی یه نفر هم نشناسدم لازم بود که حرفهای دکمه ای مو بزنم. با دفتر و خودکار نوشتنو دیگه محکمممم میبوسم میذارم کنار ، من از خیر جایزه نوبل ادبیات با ذکر "تو بمان و دگران" دیگه گذشتم ، فقط میخوام اینجا یه چیزایی رو بنویسم به قول امیر وضعیت سفید "از جهت یادگاری" . چون خب یادگاری مهمه دیگه??♀️
.