ویرگول
ورودثبت نام
گرمایل پیش بین
گرمایل پیش بین
گرمایل پیش بین
گرمایل پیش بین
خواندن ۲ دقیقه·۷ سال پیش

گذری کوتاه به دوران کودکی

پیکانشهر عزیز من دردانه‎ی خاطرات کودکی‎ام چه پیر شدی در این سال‎ها و من هنوز تو را همبازی خردسالی می‎انگاشتم، آن روز که آمدم تا آجرهای بهمنی نارنجی‎ات را ببینم که در میان ستون های سفید قرار گرفته بودند. آمده بودم تا دوباره با تو خلوت کنم که دیدم چه رُخَت زرد شده آجرهای بهمنی ات که چون شکلات های تکه ای قبل از شروع پختن کیک بودند، رنگ باخته و ستون هایت جابه‎جا زنگ زده اند.

چنارهایت بلند بود، بلندتر از قد بلوک ما و پر از میوه های کوچک قهوه ای که می‎ریخت جلوی پنجره ما که طبقه دوم بود. روزی که دکتر می‎گفت شاید بخشی از حساسیت‎ات ناشی از چنارها باشد و مامان هم گَه گاهی گوشزد می‎کرد، خیلی دلم می‏‎سوخت برای چنارهایت. آن روز که آمدم، با سردرگمی عجیبی بلوکمان را از پایین نگاه کردم و جلوتر که آمده‎ام فهمیدم شاید کسی حساسیت شدیدی داشته و کمی خشن بوده که همه ی چنارها را از ته بریده بود و من فکر کردم آن روز که اساس کشی کردیم ای کاش چنارها را با برگ و ریشه و پیوند و خاک می‎شد با خود ببرم هر کجا که می‎روم.

نمای سرسبز جلوی پنجره‎مان کمی زرد شده بود و تنها رویداد مبارک درخت اناری بود با گل‏‎ها و میوه‎های سرخ.

پارک هیجان انگیز دوران کودکی‎ام که کَفَش شن بود و تاب سرسره‎های فلزی داشت، با یکی از پارک‎های بازی این روزها که کفشان فوم است و تاب سرسره‎های پلاستیکی دارند و همه مثل همدیگر اند، جای خود را عوض کرده بود. یادم می‎آید که با مامان می‎رفتیم پارک و من پایین یکی از سرسره‎ها دمپایی‎های آبی آسمانی‎ام را در می‎آوردم و یکی از سرسره‎ها را مالک میشدم و پابرهنه به سر و کله‎اش می‎پیچیدم و آن روز‎ها که تازه کارتون شیرشاه را دیده بودم، بیشتر صحنه‎ی پایین پرت شدن شیر از درّه را شبیه سازی می‎کردم. وقتی بچه دیگری می‎آمد بنا به این که زورم به او می‎رسد، یا دست به سرش می‎کردم که این سرسره مال من است یا به سرسره‎ی بغلی اسباب کشی می‎کردم.

تنها چیزی که گویا دست خوش زمان نشده بود استوانه‎های بتونی‎ای بود که در کل شهرک چندتایی از آن‎ها بود و آن وقت‎ها هیچگاه نمی‎دانستم به چه درد می‎خورند تا روزی رویش پر از پوسترهایی شد که عکس کسی بود با لبخندی محو و یک عمامه بالای سرش و ابایی که در آن عکس شکلاتی نبود و یادم می‎آید که بعد از دوم خرداد آن سال آن عکس‎ها روی ستون‎ها ماندند تا خودشان آرام آرام محو شدند و من فکر می‎کردم تقدیر آن ستون‎ها این بوده که روزی درست شوند و به انتظار بنشینند‎ تا برهه‎ای کارشان رونق بگیرد و باز به همان کسادی گذشته خو بگیرند.

شاید همه‎ی آن روزها خوب نبود، اما به یاد ماندنی بود با همه‎ی خاطرات خوبش، حرص‎ها، کینه‎ها، هیجان‎ها و بحث‎هایی که من با سن کم‎ام سعی داشتم بفهمم و شاید حل کنمشان.

کودکیخاطراتدلنوشته
۴
۰
گرمایل پیش بین
گرمایل پیش بین
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید