پیکانشهر عزیز من دردانهی خاطرات کودکیام چه پیر شدی در این سالها و من هنوز تو را همبازی خردسالی میانگاشتم، آن روز که آمدم تا آجرهای بهمنی نارنجیات را ببینم که در میان ستون های سفید قرار گرفته بودند. آمده بودم تا دوباره با تو خلوت کنم که دیدم چه رُخَت زرد شده آجرهای بهمنی ات که چون شکلات های تکه ای قبل از شروع پختن کیک بودند، رنگ باخته و ستون هایت جابهجا زنگ زده اند.

چنارهایت بلند بود، بلندتر از قد بلوک ما و پر از میوه های کوچک قهوه ای که میریخت جلوی پنجره ما که طبقه دوم بود. روزی که دکتر میگفت شاید بخشی از حساسیتات ناشی از چنارها باشد و مامان هم گَه گاهی گوشزد میکرد، خیلی دلم میسوخت برای چنارهایت. آن روز که آمدم، با سردرگمی عجیبی بلوکمان را از پایین نگاه کردم و جلوتر که آمدهام فهمیدم شاید کسی حساسیت شدیدی داشته و کمی خشن بوده که همه ی چنارها را از ته بریده بود و من فکر کردم آن روز که اساس کشی کردیم ای کاش چنارها را با برگ و ریشه و پیوند و خاک میشد با خود ببرم هر کجا که میروم.

نمای سرسبز جلوی پنجرهمان کمی زرد شده بود و تنها رویداد مبارک درخت اناری بود با گلها و میوههای سرخ.

پارک هیجان انگیز دوران کودکیام که کَفَش شن بود و تاب سرسرههای فلزی داشت، با یکی از پارکهای بازی این روزها که کفشان فوم است و تاب سرسرههای پلاستیکی دارند و همه مثل همدیگر اند، جای خود را عوض کرده بود. یادم میآید که با مامان میرفتیم پارک و من پایین یکی از سرسرهها دمپاییهای آبی آسمانیام را در میآوردم و یکی از سرسرهها را مالک میشدم و پابرهنه به سر و کلهاش میپیچیدم و آن روزها که تازه کارتون شیرشاه را دیده بودم، بیشتر صحنهی پایین پرت شدن شیر از درّه را شبیه سازی میکردم. وقتی بچه دیگری میآمد بنا به این که زورم به او میرسد، یا دست به سرش میکردم که این سرسره مال من است یا به سرسرهی بغلی اسباب کشی میکردم.

تنها چیزی که گویا دست خوش زمان نشده بود استوانههای بتونیای بود که در کل شهرک چندتایی از آنها بود و آن وقتها هیچگاه نمیدانستم به چه درد میخورند تا روزی رویش پر از پوسترهایی شد که عکس کسی بود با لبخندی محو و یک عمامه بالای سرش و ابایی که در آن عکس شکلاتی نبود و یادم میآید که بعد از دوم خرداد آن سال آن عکسها روی ستونها ماندند تا خودشان آرام آرام محو شدند و من فکر میکردم تقدیر آن ستونها این بوده که روزی درست شوند و به انتظار بنشینند تا برههای کارشان رونق بگیرد و باز به همان کسادی گذشته خو بگیرند.

شاید همهی آن روزها خوب نبود، اما به یاد ماندنی بود با همهی خاطرات خوبش، حرصها، کینهها، هیجانها و بحثهایی که من با سن کمام سعی داشتم بفهمم و شاید حل کنمشان.