زندگی شاید فرصتی بود برای آفریدن و شاید بشر نخستین بیشتر درک کرد این فرصت را که از ظروف و مجسمه ها ساخت تا بت ها و خدایان. لذت آفریدن حسی است عجیب و شاید اعتیادآور که پس از اولین بار تجربهاش ادامهی زندگی بدون چشیدنش سخت است. لذتی که یک جنبه درونی دارد که چیزی را از هیچ به وجود آوردهای و یک جنبه خارجی که آفریدهات دیده شود و مورد تحسین قرار گیرد.

این روزها ولی من کمتر میآفرینم. وقتی تمام فعالیتهای درسی که خود کمی حاوی آفریدن بود تمام شده و شغل هم در دورهی کمترین میزان خلاقیت است باید به چیزی دست آویخت. دیگر دوران سالهای نخست دانشگاه که پر بود از شعر و دلنوشته تمام شده و ویولن گرامی یک سالی هست در گوشه اتاق خاک میخورد. فرایند طبیعی آفریدن تبدیل شده به جَدَل فکری روزانه که چه باید کرد؟
روزهایی آشپزی مرهمی است بر این درد عدم آفرینش که اگر درست کردن مربا یا پخت غذایی با دخل و تصرفهای شخصی در میان باشد حقیقتا لذت آفریدن را میتوان چشید، گرچه پخت غذاهای معمولی نیز خالی از لطف نیست. روزهایی هم عکاسی دوای این درد است اما شاید اینستاگرام دیگر بستر مناسبی برای فعالیتهای عکاسی نیست تا جنبه خارجی لذت را نیز فراهم کند. باز هم به فکر فرو میروم که چه سوداها میپروراندم در سرم در سالهای نه چندان دور که روزی مثل امروز که خالی از دغدغههای روزمرهام، نمایشنامهای مینویسم یا ادامهی داستان کوتاه سریالی ای را که در مجلهای اینترنتی منتشر کردم را مینویسم یا شروع میکنم به نوشتن نقدهایی آماتور با تکیه بر اندک سوادی که از مطالعهی تحلیل انتقادی گفتمان دارم. امروز اما با دیدن ویرگول به فکر فرو رفتم که شاید بتوان فعالیتی مانند وبلاگ نویسی را در اینجا آغاز کرد که هم برای من نو است هم بستری است برای انتشار و اشتراک همهی فعالیتهای گفته شده که خود وجه بزرگی است از لذت آفریدن.