جنگ

هر سربازی
در جیبهایش
در موهایش
و لای دکمه های یونیفورمش
زنی را به میدان جنگ می‌برد
آمار کشته های جنگ
همیشه غلط بوده است
هر گلوله
دونفر را از پا در می آورد
سرباز
و دختری که در سینه اش می‌تپد…
مریم_نظریان

جنگ شال و کلاهش را پوشید و اشک گوشه چشمش را پاک کرد و به راه افتاد

در راه

همراه مادران برای گهواره های خالی لالایی خواند

با دخترک به دنبال عروسک گم شده اش در میان خرابه ها و خمپاره ها گشت

همراه با کودکانی که بر سر جنازه ها گریه میکردند ،گریست

غمگین شد مثل پیرزنی که آخرین سربازی که از جنگ می آمد پسرش نبود

جنگ، مادری را که با کودک درون شکمش صحبت میکرد و وعده آمدن پدر را میداد،بوسید

بال شکسته کبوتر را بست

و با سربازانی که برای معشوقه هایشان نامه مینوشتند،نامه نوشت

طاقتش تمام شد،قلبش مچاله شده بود و صورتش از دود تانک ها سیاه بود

به سمت پل حرکت کرد و با خود گفت اگر حتی یک نفر
به من لبخند بزند نخواهم پرید(برگرفته از نامه خودکشیی در قرن ۱۹۷۰)

آدم های بی روح از کنارش رد میشدند، دخترک بی عروسک،مادر بی فرزند،کبوتر بی بال

اما هیچکس لبخند نزد.....

آماده پریدن شد و درآخرین لحظه سقوطش صلح را دید که آنطرف پل لبخندی به بزرگی آسمان روی لب هایش بود

دیر شده بود.....

جنگ پریده بود.....

و در آخرین لحظات زندگی اش ،هنگامی که ریه هایش از آب پر میشدند به آن لبخند فکر میکرد

به آن لبخند شیرین زیبا.......

"جنگ که تمام شد ازدواج میکنیم و در مزرعه ما گل هایی خواهد رویید به زیبایی تو و در شکم تو دختری خواهد بود شبیه تو که عاشق پدرش است"

نامه ای که در جیب سربازی کشته شده در جنگ جهانی پیدا شد