ویرگول
ورودثبت نام
gamir
gamir
gamir
gamir
خواندن ۳ دقیقه·۳ سال پیش

هیچوقت بیشتر از الان نترسیدم؟

"هیچوقت بیشتر از الان نترسیدم؟" این سوالیه که گاهی اوقات از خودم میپرسم. و برام جالبه که همیشه جوابش نه هست. همیشه لحظاتی بوده که بیشتر ترسیدم و با توجه به نتیجه، میتونم بگم اونقدر هم ترسناک نبوده. و این بهم جرات میده. که این بار هم قرار نیست اونقدر ترسناک باشه.

راستش انقدر این موضوع رو گفتم که دیگه احساس میکنم بقیه حالت تهوع گرفتن دربارش. ولی مرگ دایی یکی نه بلکه خاص ترین تجربه‌ زندگیم بود. تجربه‌ای بود که نه با برنامه ریزی و پیش زمینه بلکه به یک باره به داخل زندگیم افتاد. دایی برای من آدم کمی نبود. با اینکه ماه‌های آخر خیلی کم دیده بودمش ولی نقش مهمی توی تک تک رخدادهای مهم زندگیم داشت.

داستانش به صورت خلاصه این بود:

اون روزا روی یه استارتاپ (نه به معنی واقعی و بلکه بیشتر به معنی یه پروژه دانشجویی) تو حوزه مارکتینگ دارویی کار میکردیم. اواسط کرونا بود. نزدیکای ظهر از خواب بیدار شده بودم و نشسته بودم روی پتو و لپ تاپ رو باز کرده بودم تا یه سری چیزا رو چک کنم. بقیه داشتن ناهار میخوردن. مثل تمام روزهای معمولی که توی زندگی هممون وجود داره.

تلفن زنگ خورد.

بابابزرگ به بابا گفت که خودشون رو به بیمارستان برسونن و هیچ حرفی دربارش نزد. آره، ترس واقعی همینجاست که نمیدونی چی رو از دست دادی یا قراره از دست بدی که هیچوقت با هیچ تلاش و هزینه‌ای برنمیگرده. نه با میلیاردها تومن پول نه با سال‌ها زندگی. نه با سطل های اشک و نه با دعاهای از ته دل. ترس یعنی این. اولش داداشم و خواهرم خیلی جدی نگرفتن. ولی من ته دلم پر از آشوب بود. به مامان گفتم حتما بره چون میدونستم مشاهده کردن باعث میشه بهتر اون موضوع رو قبول کنی. و حتی اگر حالش بد میشد، همونجا میتونستن بهش برسن.

از لحظه ای که مامان و بابا رفتن، کمتر از یک ساعت تا تماس بعدی گذشت. ولی این یک ساعت پر از سکانس بود. از به چالش کشیدن دین و مذهب برای اینکه اتفاق بدی نیفته تا راه رفتن‌های طولانی داخل خونه. اون یک ساعت ترسناک‌ترین لحظه زندگی من بود. ترس "از دست دادن".

تماس دوم همون خبر بد رو بهمون رسوند.

برای همین هر موقع از خودم سوال میپرسم که آیا این موضوع ترسناک‌ترین چیزی بوده که باهاش رو به رو شدی، جوابم "نه" هست. هر چند میدونم که خیلی خوش شانس بودم که تا الان با مورد ترسناکتر رو به رو نشدم. (میدونم اون ها هم وجود دارن)

جمله های کلیشه ای درباره "ضعف" خیلی زیاده. اونقدر زیاد که حرف زدن دربارش رو سخت کرده چون هر صحبتی به کلیشه تبدیل میشه. فقط میدونم الان یکی از همون لحظاتی هست که دارم از خودم سوال معروفم میپرسم.

ترس، جمع تمام متضادهاست:
هم نقطه پایانه و هم نقطه شروع
هم بلاکره هم کاتالیزور
هم فلج کنندست و هم محرک
هم ترسناکه و هم امیدوارکننده

ترس خیلی پیچیده‌تر از بقیه حس‌هایی هست که داریم. توی تصورات من، ترس یه جای تاریکه. ترس یه جایی پر از ابهامه. ترس یه جای ناشناخته است، وسط شناخته شده‌هایی که بهشون عادت کرده بودیم. ترس، شروع ماجراجویی زندگیه. شروع تجربه‌هایی که هیچوقت نداشتیم. شروع شک‌ کردن به فکت‌هایی که همیشه درست بودن. ترس همون زیر تخت موقع خوابیدنه.

ولی برخورد ما با ترس چیه؟

بلند شیم برق رو روشن کنیم و زیر تخت رو چک کنیم؟
یا پتو رو بکشیم روی سرمون رو بخوابیم؟

شاید زیر تخت چیزی بیشتر از یک هیولا منتظرمون باشه. چیزی زیباتر... و یا حتی ترسناک‌تر...

۰
۰
gamir
gamir
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید