ویرگول
ورودثبت نام
gamir
gamir
gamir
gamir
خواندن ۴ دقیقه·۳ سال پیش

مینویسم پس هستم

نوشتن همیشه برای من یه تراپی بوده.

از همون زمانی که داخل دفترم سر کلاس درس یواشکی با خودم مکالمه میکردم و با + و - دیالوگ ها رو بین خودم و خودم تقسیم میکردم، تا همین امروز.

یه دوره طولانی روزی 1000 کلمه مینوشتم و این شده بود قشنگ ترین کاری که داخل یه روز انجام میدم. بعد از یه مدت که نوشتن تبدیل به کار شد، ازش متنفر شدم. از اینکه باید اصول مختلف رو برای نوشتن رعایت میکردم تا در صفحه n گوگل نباشه و بیاد صفحه اول. خیلی مسخره بود. واقعا مسخره ترین کار دنیا بود. اینکه چند بار از یه کلمه استفاده کنی و اون رو کجا ها استفاده کنی یا نکنی تا تاثیر بهتری داشته باشه. برای همین نوشتن رو برای یه مدت طولانی کنار گذاشتم. حتی وقتی اسمش میومد هم چندشم غریزمیشد. اما آشتی با نوشتن، آشتی کردن با خودمونه.

آشتی با حرف زدن با خودمون درباره موضوعاتی هست که ازش فرار میکنیم. آشتی با خودمون هست تا بیشتر گفت و گوی درونی داشته باشیم و بهتر تصمیم بگیریم. نوشتن یه تراپیه. نوشتن راه خلق تمام راه هایی هست که درون خودمون داریم ولی باهاش آشنا نیستیم.

تمام سرآمدان تاریخ مینوشتند. نوشتن یک روتین برای تمام اونها بود تا درونی ترین احوال خودشون رو کشف کنن و بهش مسلط بشن. ما تبدیل به آدم هایی شدیم که حتی نسبت به خودمون و احساساتمون ناآگاه شدیم. ما به یک انسان ماشینی به دور از هرگونه شناخت با خویشتن تبدیل شدیم. میجنگیم، فرار میکنیم، تسلیم میشویم اما در اکثر موارد تمام این تصمیم رو بر اساس غریزه و شناخت بیرونی میگیریم. نه شناخت از خودمون.

این روزشمار یکی از میلیاردها ادم روی زمینه. نه اونقدر مهمه نه اونقدر بی اهمیت. نه اونقدر ناشناسه و نه اونقدر ناشناس. حتی مشتی هم نیست، دونه ای هست از یک خروار. دونه ای به کم اهمیتی دونه‌ای بین گونی های برنج. و با اهمیته مثل سکه‌ای طلا در بین شمش‌های چند کیلویی طلا. اهمیت نه به تعداد و بلکه به کیفیت ماست.

روز اول درباره همین نوشتن هست.

اولین باری که نوشتم قطعا همون قضیه بابا آب داد هست. اما اولین باری که واقعا نوشتم به انشاهای مدرسه برمیگرده. توی زندگی هممون قطعا معلم هایی هستن که خیلی باهاشون حال میکنیم. من معلم های ادبیات رو بیشتر از هر معلمی دوست داشتم. به نظرم مهم ترین اختراع بشریات که واقعا از هیچ به وجود اومد همین زبانه. یکی از پرچالش ترین و بدمزه ترین قسمت زندگیم برمیگرده به اوایل راهنمایی. زمانی که با تمام بدمزگی و بد رنگیش، نوشتن رو پیدا کرده بودم. نوشتن درباره تمام چالش هایی که نمیدونستم چرا و چجوری حل میشن، ولی با نوشتن میتونستم بفهمم که چی هستن. نوشتن اونجا روزنه نوری بود که نذاره از بین هزاران مسیر و نامسیر، به سمت راهی برم که نه خودش و نه مقصدش جذاب نیستن. نوشتن همون دستی بود که وقتی واقعا دستی نیست، دستم رو گرفت.

نوشتن شروع یک سبک زندگی متفاوت بود. تمام دغدغه ها به روی کاغذ می اومدن. یه بار در ذهن، یه بار با دست، با چشم و دوباره با ذهن پردازش میشدن. این پردازش طولانی میتونست هر کلمه ای رو از اعماق سفید و سیاه ذهن بیرون بکشه. میتونست صداهای جیغ رو به تصویر بکشه و خنده های کمرنگ رو هایلایت کنه. نوشتن توی اون دوران معجزه ای بود که بتونیم نشکنیم.

بعد از اون نوشتن هنوز هم راه حله. نوشتن یه تفکره. یه سبک زندگیه. یه بینشه. نوشتن مثل حموم کردن با کلماته که اجازه میده راه حل جدیدی برای مقابله با چالش های قبلی داشته باشیم.

اما چرا دوباره دست به نوشتن زدم؟ احساس میکنم یه بار دیگه نیاز دارم تا زیاد بنویسم. اونقدر بنویسم تا راهی برای فرار کردن وجود نداشته باشه. انقدر بنویسم تا به جای اور ثینک کردن، راه حل رو پیدا کنم. جالبه که ادم حاضره درباره یه موضوع ساعت ها فکر بکنه ولی نمیتونه بیشتر از چند دقیقه دربارش بنویسه. دوباره نیاز دارم تا بنویسم و جایی اون رو ثبت کنم تا به جای رفتن راه های تکراری، راه حل جدیدی برای حل کردنش داشته باشم.

در برهه حساس کنونی که تبدیل به تمام برهه های زندگیمون شده، یه کسب و کار رو دارم جلو میبرم. ده ماهه که استارتش رو زدم و همچون آهویی در گل موندم. خیلی از قسمت هاش عجیب و غریبه و چالش هاش از توان شمردن خارج شده. هر قسمتی رو هندل میکنی قسمت دیگه زمینت میزنه و وقتی قسمت جدید رو اوکی میکنی، قسمت تازه ای دست روی شونه هات میذاره.

این رو به عنوان یه اینترو در نظر بگیریم. بقیش رو توی سیزن ها و اپیزودهای مختلف با هم میخونیم و خسته میشیم از نوشتن و خوندنشون و دوست داریم از هر دو سمت دستمون رو بذاریم روی 2X و با سرعت بالاتری ببینیم که چی شده و قراره چی بشه تا بتونیم سراغ دونه ای از خروار دیگه بریم. واقعا چقدر زندگی کوتاه و در عین حال طولانی و ملال آوره.

دیگه وقتشه یه ملاتونین بخوریم تا خواب تنظیم نشده رو با زور و تهدید کمی به سمت نظم ببریم. خوبیش اینه که برای تعداد کلمه کنتر نمیندازه و هر چقدر دل تنگت بخواد میتونی بنویسی و بخونی و ورق بزنی.

۱
۰
gamir
gamir
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید