روزها سخت می‌گذرند. شاید گاهی اوقات نوشتن بتواند دل رنج‌کشیده‌ای را کمی سبک کند؛ اما اصلاً چرا این حرف‌ها را در قالب یک مقالک کوتاه می‌نویسیم و هدف از نوشتن چیست؟ آیا قرار است چیزی تغییر کند، یا فقط می‌خواهیم برای لحظاتی، بار سنگین افکارمان را بروی کاغذ بگذاریم؟
روزها مانند ساعتی خسته و بی‌روح می‌گذرند؛ ساعتی که عقربه‌هایش به‌کندی حرکت می‌کنند و انگار قصد ندارند ما را به روزهای بهتر برسانند. قیمت دلار هر روز مانند تپش قلبی بی‌قرار بالا و پایین می‌رود و آرزوهای میلیون‌ها نفر را از آن‌ها دورتر می‌کند؛ آرزوهایی که روزی شاید چندان دور از دسترس نبودند، اما حالا رسیدن به آن‌ها به رؤیایی دست‌نیافتنی تبدیل شده است.
با این حال، دردهای امروز تنها به این مسائل ختم نمی‌شوند.مشکلات و گرفتاری‌های بی‌شماری همچنان در میان آدم‌ها پرسه می‌زنند؛ مشکلاتی که گاهی آن‌قدر تکرار می‌شوند که دیگر حتی فرصتی برای نفس کشیدن باقی نمی‌گذارند.
برای مثال، بازی‌سازی را تصور کنید که با اشتیاق فراوان، پس از ساعت‌ها یادگیری و تلاش، پشت سیستم خود می‌نشیند تا رؤیایش را به واقعیت تبدیل کند.اما ناگهان با تحریم‌ها، محدودیت‌ها و دردسرهای بی‌شمار روبه‌رو می‌شود و اشتیاقش کم‌کم رنگ می‌بازد؛ درست مانند کسی که در بن‌بستی تاریک گرفتار شده و نه راه بازگشتی می‌بیند و نه مسیر روشنی برای ادامه دادن و در نهایت، او می‌ماند و انبوهی از سختی‌ها، محدودیت‌ها و هزینه‌های سرسام‌آوری که هر روز سنگین‌تر از قبل می‌شوند.
از سوی دیگر، افرادی هستند که از دوران کودکی با بازی‌های خاطره‌انگیز بزرگ شده‌اند و هنوز هم همان علاقه را در دل دارند،کسانی که آرزوی خرید یک کنسول پلی‌استیشن یا خرید یک کامپیوتر یا لپ تاپ برای بازی کردن را در سر می‌پرورانند؛ آرزویی که شاید برای عده‌ای ساده و پیش‌پاافتاده به نظر برسد، اما برای آن‌ها حاصل مدت‌ها انتظار و پس‌انداز است و با این حال، آن‌ها نیز در برابر همان بن‌بست ایستاده‌اند؛ بن‌بستی که هر بار آن‌ها را از رؤیایشان دورتر می‌کند.
اما باز هم بن‌بستی دیگر؛ بن‌بستی که میان خواستن و توانستن فاصله می‌اندازد. فاصله‌ای که هر روز بیشتر می‌شود و گاهی آن‌قدر طولانی به نظر می‌رسد که آدم، پیش از رسیدن به آرزویش، از ادامه دادن خسته می‌شود.مگر اینکه قرار بود کودکی‌مان را با رؤیاهای بزرگ بسازیم و حالا، با گذشت هر سال، بعضی از همان رؤیاها کوچک‌تر و دورتر می‌شوند
شاید تلخ‌ترین بخش ماجرا همین باشد؛ اینکه آدم‌ها هنوز آرزو دارند، هنوز چیزهایی هست که قلبشان را به شوق می‌آورد، اما دیگر نمی‌توانند با همان اطمینان گذشته درباره‌ی آینده حرف بزنند. یکی در حسرت ساختن بازی‌ای است که سال‌ها در ذهنش پرورش داده، دیگری در انتظار خرید دستگاهی است که از کودکی دوستش داشته و آن یکی تنها می‌خواهد روزی را تجربه کند که بدون نگرانی از فردا، برای امروز زندگی کند.و در میان تمام این آدم‌ها، کسانی هم هستند که دیگر درباره‌ی آرزوهایشان حرفی نمی‌زنند. نه لزوماً فراموششان کرده‌اند، بلکه شاید از بس درباره‌شان گفته‌اند و به درهای بسته رسیده‌اند، ترجیح می‌دهند سکوت کنند،سکوتی که از بیرون شبیه بی‌تفاوتی است، اما درونش می‌تواند پر از حرف‌های ناگفته و خواسته‌هایی باشد که هنوز زنده‌اند.
شاید به همین دلیل است که گاهی دست به نوشتن می‌بریم. نه برای اینکه با چند جمله بتوانیم قیمت‌ها را پایین بیاوریم، تحریم‌ها را از میان برداریم یا تمام مشکلات را حل کنیم؛ بلکه برای آنچه در هیاهوی روزمرگی گم شده، دست‌کم جایی ثبت شود و شاید نوشتن نتواند چیزی را تغییر دهد، اما می‌تواند یادآوری کند که پشت هر عدد، هر محدودیت و هر آرزوی دست‌نیافته، انسانی ایستاده که روزی با امیدی ساده شروع کرده بود.
شاید این چند خط هم پس از خوانده شدن، میان هزاران نوشته‌ی دیگر گم شوند و فردا دوباره همان روزهای سخت از راه برسند.اما دست‌کم برای لحظاتی، کسی از چیزی گفته که شاید بسیاری آن را در دل داشته‌اند و فرصت یا جرئت بیانش را پیدا نکرده‌اند و پشت این همه خستگی، هنوز آرزوهایی وجود دارند که نتوانسته‌ایم به‌سادگی از آن‌ها دست بکشیم.
شاید دنیا با نوشته‌های ما تغییر نکند؛ شاید فردا هم همان بن‌بست‌ها سر جای خودشان باشند.اما چه تلخ است اگر روزی به جایی برسیم که دیگر حتی توانایی رؤیاپردازی را هم از دست بدهیم و شاید غم‌انگیزترین پایان برای یک آرزو، نرسیدن به آن نباشد؛ بلکه روزی باشد که دیگر حتی دلمان نخواهد برای رسیدن به آن تلاش کنیم.
نویسنده: عبدالرضا
تاریخ: 1405/07/18
