
با نزدیکشدن به انتشار بازسازی The Legend of Zelda: Ocarina of Time در ۵ نوامبر، توجه دوباره به یکی از مهمترین بازیهای تاریخ جلب شده است. همزمان با هیجان پیرامون GTA 6، بسیاری از بازیکنان هم مشتاقاند بار دیگر به هایرول سفر کنند و همراه لینک و زلدا ماجراجویی کنند.
نسخه اصلی بازی در سال ۱۹۹۸ برای نینتندو ۶۴ منتشر شد و بهخاطر کیفیت کمنظیرش تحسین فراوانی گرفت؛ امتیاز میانگین ۹۹ درصد در متاکریتیک نیز جایگاه ویژه آن را نشان میدهد. ترکیب روایت جذاب، معماهای سنجیده، محیطهای دیدنی و موسیقی خاطرهانگیز، تجربهای خلق کرد که حتی چند دهه بعد هم برای گیمرها تازگی دارد.
اهمیت Ocarina of Time فقط به داستان و فضای آن محدود نمیشود. این بازی با انتقال مجموعه زلدا به دنیای سهبعدی، راهی تازه برای طراحی ماجراجوییهای اکشن گشود. دشت هایرول تصویری از جهانی وسیع و قابلکاوش ارائه میداد و جابهجایی میان کودکی و نوجوانی لینک، هم داستان را گستردهتر میکرد و هم معماها را پیچیدهتر.
از نوآوریهای ماندگار بازی، سیستم «Z-Targeting» بود؛ روشی برای قفلکردن روی دشمنان که کنترل مبارزه در فضای سهبعدی را آسانتر میکرد. این قابلیت بعدها در بسیاری از بازیهای اکشن سومشخص به کار گرفته شد و به بخشی آشنا از زبان طراحی این ژانر تبدیل شد.