اگر می خواهید زندگی طولانی و رضایت بخش داشته باشید، دانیل لویتین(دانشمند علوم اعصاب) ، توصیههایی برای شما دارد: مشغول بمانید.

لامونت دوزی ، نویسنده آهنگهای نمادی مانند "موج گرما" ، "توقف"! به نام عشق و "رسیدن به آنجا ، من آنجا خواهم بود" (و با چهارده بازدید از شماره یک و بیلبورد) ، ۷۸ سال دارد اما همچنان در حال نوشتن است.
او می گوید:
"من هر روز صبح بلند میشوم و یک ساعت یا دو ساعت مینویسم." "به همین دلیل است که پروردگار خوبمُ من را به اینجا رسانده است."
اقتصاددانان اصطلاح عدم اشتیاق را برای توصیف انبوهی از افرادی که بازنشسته میشوند ، پیدا کردهاند که به اتفاق آنها احساس رضایت از وضعیت کنونی خود نداشتهاند و به همین دلیل به کار خود بازگشتهاند. بین ۲۵ تا ۴۰ درصد افرادی که بازنشسته میشوند مجدداً وارد نیروی کار میشوند.
اقتصاددان دانشگاه هاروارد ، نیکول ماستاس میگوید:
"شما مضامین خاصی می شنوید: حس نیاز به داشتن هدف، نیاز به استفاده از مغز و مهمترین مولفهُ نیاز به تعامل اجتماعی
سخنان زیگموند فروید را بخاطر بسپارید:
دو چیز مهم در زندگی وجود دارد، اول عشق و دوم کار معنادار

من برای درک بهتر اینکه چه عواملی در رضایت از زندگی افراد تاثیر دارد با تعدادی از کسانی که بین هفتاد تا صد سال مصاحبه کردم. تک تک آنها به کار خود ادامه دادهاند!
برخی از آنها مانند نوازندگانی چون دونالد فاگن از استیلی دن (هفتاد و یک ساله) و جودی کالینز (هشتاد سالگی)، بار کاری خود را افزایش دادهاند. برخی دیگر مانند جورج شولتز (نود و نه ساله) و دالایی لاما (سن هشتاد و چهار ساله) برنامههای کاری خود را اصلاح کردهاند تا مشخصات مرتبط با سرعت افزایش سن را کاهش دهند، به این صورت که در روزهای محدودی که به کار کردن میپردازند، عملکردی معادل با همتایان جوان خود را دارند.
مشغول ماندن در فعالیتهای معنیدار نیاز به برخی استراتژیها و تغییر در اولویتها دارد. باربارا Ehrenreich نویسنده (هفتاد و هشت ساله) آزمایشهای بسیاری را که پزشک تجویز کرده است رد میکند زیرا نمیخواهد در مطب پزشک وقت خود را برای چیزی که ممکن است فقط سه هفته به زندگی او اضافه نماید، تلف کند. چرا؟
از آنجا که من کارهای دیگری برای انجام دادن دارم. تا حدودی به نظر میرسد این تصمیم، شروع یک معامله با خودم است: آیا میخواهم به اتاق بدون پنجره مطب پزشک بروم یا زمانم را به پیادهروی اختصاص دهم؟
بسیاری از کارفرمایان به کارمندان مسن اجازه میدهند تا برای ادامه کار برنامهریزی خاص خودشان را داشته باشند. در ایالات متحده ، کارفرمایان موظف هستند اقامتگاههای معقول و مناسبی را برای این قبیل از کارمندان فراهم کنند مانند:
زمان شروع و پایان - تخصیص اتاقهایی برای استراحت(حتی وجود تختخواب برای دراز کشیدن) حتی تبعیض سن نیز غیرقانونی است.
تبعیض سن در کانادا ، مکزیک و فنلاند غیرقانونی بوده و قوانین در سراسر جهان متفاوت است. به طور کلی ، اتحادیه اروپا اجازه پایان دادن به کار در دوران بازنشستگی را میدهد (برای مثال در آلمان ، که در حال حاضر سن بازنشستگی از شصت و پنج سال به شصت و هفت سال افزایش یافته). در کره جنوبی ، سن بازنشستگی اجباری شصت سال است.
من فکر میکنم ما باید برای مبارزه با تغییرات در روشی که جوامع ما بزرگترها را میبینند ، به ویژه در مورد دیدن آنها به عنوان نیروی کار ، همکاری کنیم.
فرهنگ سازمانی در ایالات متحده به سمت پدیده گرایی گرایش یافته است. برای بزرگترها دشوار است که بتوانند شغلی بگیرند یا ارتقا پیدا کنند. دو سوم کارگران آمریکایی گفتهاند که شاهد تبعیض سنی در محل کار بودهاند.

کارفرمایان باید بدانند که ارائه فرصت برای کارمندان مسن یک تجارت هوشمندانه است نه فقط یک عمل خیرخواهانه و نیکوکارانه. تیمهای چند وجهی با اعضای مسنتر تولید کنندهتر هستند.
بزرگسالان مسن باعث افزایش بهرهوری افراد اطراف خود میشوند و چنین تیمهایی از گروههای تک نسلی(سنی) بهتر عمل میکنند. بانک Deutsche در خط مقدم این نوع از رویکردها قرار داشته و آنها خطاهای کمتری را گزارش میدهند و همچنین باعث افزایش بازخورد مثبت بین جوان و پیر شده است.
بسیاری از کشورها قوانینی را برای منع تبعیض در اشتغال در برابر افراد معلول و یا بیماران آلزایمری تصویب کردهاند (برای مثال: در ایالات متحده آمریکا، قانون کار برای افراد دارای معلولیت در سال 1990 و در انگلیس نیز قانون برابری کار در سال 2010 تصویب شده است).
بنیاد غیرانتفاعی BrightFocus دارای مواردی است که میتواند برای کارگران دارای آلزایمر مفید باشد:
• مشارکت در یادآوری امور روزانه به وسیله نوشتن و یا صحبت کردن
• تقسیمبندی کارهای بزرگ به بخشهای کوچکتر
• ارائه آموزشهای لازم در صورت تغییر محل کار
• حفظ فضای کار آرام و بدون سر و صدا
• کاهش تعداد ساعتهای کاری در روز یا هفته
• تغییر روز کاری
جهت به رسمیت شناختن این موضوع ، فرودگاه Heathrow در لندن به اولین فرودگاه "دوستانه با زوال عقل" در جهان تبدیل شد. با یک هزار کارمند که برای تأمین نیازهای ویژه افراد دارای اختلال شناختی اختصاص یافته اند.

محققان دانشگاه جان کارول، یک دانشگاه خصوصی کاتولیک Jesuit در دانشگاه Heights ، اوهایو ، یک گروه کر با ترکیبی از جوانان و بزرگسالانی که دچار زوال عقل بودند ایجاد کرد. این کار نگرش دانش آموزان شرکتکننده را تغییر داد و در مورد رابطه صمیمانهای که در گروه کر احساس میشد و منجر به ایجاد دوستی بین دو نسل شده بود، صحبت میکردند. از طریق آواز خواندن باهم، بزرگسالان مبتلا به زوال عقل، احساس استقبال ، ارزش و احترام میکردند.
مربی بسکتبال بانوان تنسی Patt Summitt، در المپیک تابستانی 1976 مدال نقره کسب کرد، در آگوست 2011 به آلزایمر مبتلا شد. او به کار خود ادامه داد و فصل 2012 را به پایان رساند. "به گفته وی: "من در این مورد اطمینان خواهم داد."
اگر ادامه کار در شغل خود بعد از سن خاصی امکانپذیر نباشد و یا اگر کارفرمایان جدید، مایل به استخدام افراد مسن نبودند، همچنان راههایی که بطور فعال شما را درگیر کار معنادار کند وجود دارد.
در ایالات متحده، برنامهای به نام Head Start وجود دارد. سازمانی که به مادربزرگم اجازه داده است تا برای کودکان محروم کتاب بخواند. بنیاد AARP برنامه ای به نام Experience Corps دارد، که به افراد مسن این امکان را میدهد تا به عنوان مربی در مدارس دولتی مخصوص کودکانی که از نظر اقتصادی محروم هستند فعالیت داشته باشند.
ارتقا سطح سواد ، افزایش نمرات در آزمونها و بهبود رفتارهای اجتماعی
یک مطالعه نشان داده است که داوطلبان احساس موفقیت بیشتری نسبت به گروهی از شرکتکنندگان که تحت کنترل بوده و از حجم مغز کمتری برخوردار بودهاند داشتهاند. این امر به ویژه در مورد داوطلبان مرد صادق بود. همانطور که Anais Nin اظهار داشت ، "زندگی متناسب با شجاعت شخص کاهش و یا گسترش می یابد." در مورد حجم مغز نیز صادق است.
برخی از کارهای پیشنهادی دیگر:
شرکت در کلاسهای آنلاین ، از جمله كورسرا یا آكادمی خان (اما مطمئن باشید كه میتوانید برای گفتگو در مورد آنچه آموختهاید تعامل داشته باشید ؛ یادگیری در انزوا میتواند فقط در فعال نگه داشتن ذهن پیش برود)؛ پیوستن و یا ایجاد یک باشگاه کتابخوانی یا گروه گفتگو درباره رویدادهای جاری، انجام کار داوطلبانه در بیمارستان یا کلیسا.
در کمک به دیگران تأثیر تحولی دارد. J. M. Coetzee ، نویسنده برنده جایزه نوبل آفریقای جنوبی ، در رمان "ننگین" نوشت: "او به تدریس ادامه میدهد زیرا به او تواضع میآموزد. وی معتقد است: کسی که برای تدریس بیاموزد درسها را مشتاقانه میآموزد در حالی که کسانی که برای یادگیری میآیند چیزی یاد نمیگیرند. "
ترجمه: گلنوش دیانت
منبع : https://bit.ly/2wn7sj7