نورِ لعنتی
در باز شد.
ـ در را ببند! هزار بار گفتم غذا را از زیر در بگذار.
ـ ببخشید، پدر.
چشمهایش به تاریکی عادت کرده بود. کمرش اما نه. سالها کورمالکورمال راه رفته بود و حالا به گوژپشتی میمانست که فقط جای تخت و در را میشناسد. دور اتاق را با ملحفه پوشانده بود؛ دژی برای نگهداشتن تاریکی. اگر باریکهای نور از شکاف آن رد میشد، ملحفهی دیگری رویش میکشید و فریاد میزد:
ـ سعید! یک ملحفهی دیگه!
☆
خورشید میتابید. آن را میشناخت، اما از یاد برده بود. دستکم دوست داشت اینطور فکر کند. شاید خورشید، شاید همهی نورهای جهان، مقصر آن اتفاق بودند.
صدای تخته آمد.
ـ در را باز نکن! هرچه میخواهی از همانجا بگو.
ـ پدر، تا کی؟ ما به تو نیاز داریم.
ـ میدونم.
ـ خودت را حبس کردهای که چه؟ فکر میکنی فراموش میکنی؟
نادر ساکت ماند.
ـ فعلاً که اینطور شده.
☆
بیستویک تیرماه، یک سال پیش؛ اوج گرمای جنوب. آفتاب بیمحابا میتابید و مردم هرجا که میشد از آن پناه میگرفتند؛ ایستگاه اتوبوس، زیر درخت سپستانی که میوههایش هنوز کال بود، حتی زیر سایهبان عابربانک.
نادر دست تهمینه را گرفته بود. پیراهن سرمهای تکجیب پوشیده بود و شلوار راستهی مشکی.
ـ دم کردیم.
سیمین گفت:
ـ چند بار گفتم لباس تیره نپوش.
نادر چشمهایش را مالید.
ـ چشمام میسوزه.
سیمین به ویترین مغازه اشاره کرد.
ـ بفرما. شانس شما! عینکفروشی. برو یه دونه بخر که مجبور نباشم هر دفعه عینکم رو بهت بدم.
ـ از یه جای دیگه میگیرم. اینجا از ویترینش معلومه گرونه.
ـ همین الان برو. امروز و فردا میکنی، آخرشم نمیخری. برو سریع بیا. سعید خونه منتظره.
نادر دست تهمینه را به سیمین سپرد و وارد مغازه شد. آفتاب مستقیم روی سرش میتابید.
ـ آفتاب لعنتی.
دستگیره را چرخاند.
داخل مغازه، دست روی قفسهی عینکها کشید. یکی را برداشت و به چشم زد.
فروشنده گفت:
ـ انگار برای شما ساخته شده، بزرگوار.
نادر با خودش فکر کرد: از همان ترفندهای فروش است دیگر.
☆
سیمین آنطرف خیابان، دست تهمینه را گرفته بود. از گرما بیحال شده بود. خواست روی جدول بنشیند که صدای نادر را شنید:
ـ سیمین، بیا! زن، بیا ببین این به من میاد!
سیمین زیر لب گفت:
ـ تو این گرما باید برم اونور خیابون؟
ـ یک کارم خودش نمیتونه تنهایی انجام بده.
سیمین دست تهمینه را گرفت. دویدند.
سیمین سمت چپ را نگاه کرد.
و دیگر چیزی ندید.
☆
ـ لعنت به نور! گفتم یه ملحفهی جدید برام بیار، سعید!
ـ پدر، تو نه نور رو فراموش میکنی، نه مادر و تهمینه رو. خیال میکنی فراموش کردی؟ کمرنگ میشه، اما فراموش؟ هرگز.
نادر دستهایش را روی سرش گذاشت و شقیقههای خالیاش را مالید.
ـ فراموش میکنم...
آرامتر گفت:
ـ فراموش میکنم...
بعد بلندتر:
ـ فراموش میکنم!
☆
در شکست.
خردههای چوب روی پیراهن سبز نادر ریخت. سعید وارد شد و پرده را کنار زد.
نادر دستهایش را روی چشمهایش گذاشت.
ـ نور... نه. من فراموشش کردم.
ـ نه، نکردی. نمیکنی.
نادر ناله کرد و به طرف شمعدانی روی میز خیز برداشت. آن را برداشت و به سرش کوبید.
یک بار.
دو بار.
سه بار.
سعید با زحمت شمعدانی را از دستش گرفت.
نادر نفسنفس میزد.
ـ نور بیاد، صدا میاد. صدا بیاد، خاطره میاد. شمعدانی رو بده.
ـ برای چی؟
ـ فقط اینطوری ساکت میشن.
ـ کی؟
نادر به او نگاه کرد.
ـ صداها.
ـ صدای کی؟
چند لحظه سکوت کرد.
ـ خودم.
مهدی ماهان ابوبهمن