بزرگی میگفت همهی افسانهها، روزی واقعی بودهاند. شاید ما امروز نامشان را افسانه گذاشتهایم، فقط برای اینکه باور کردنشان از توانمان بیرون است. ما نمیتوانیم صد مرد را از زمین بلند کنیم، پس رستم را افسانه مینامیم؛ نمیتوانیم در آسمان دنبال سیمرغ بگردیم، پس میگوییم هرگز نبوده است.
من اما دلم میخواهد افسانهها را باور کنم.
شاید اژدها واقعاً روزگاری بر زمین قدم میگذاشته؛ شاید هم آنچه امروز از آن به نام دایناسور یاد میکنیم، همان هیولاهایی بودهاند که نسلهای بعد، برایشان قصه ساختهاند. اهریمنها هم هنوز زندهاند؛ فقط چهره عوض کردهاند، لباس پوشیدهاند و میان آدمها راه میروند.
تاریخ تکرار میشود، اما هیچوقت با همان چهرهی قبلی برنمیگردد. هر بار جلدی تازه به تن میکند و خودش را به شکل دیگری نشان میدهد.
شاید برای همین است که افسانهها در سرزمینهایی بیشتر زاده میشوند که حال مردمشان خوب نیست. آدم وقتی چیزی برای تکیه دادن ندارد، به قصه تکیه میکند. وقتی میشنود رستم از هفتخوان گذشته، سرش را بالا میآورد و از خودش میپرسد: «خان چندمیم؟»
زال سیمرغ را داشت. ناجی ما کجاست؟
آرش جان داد تا مرزهای ایران باقی بماند. پس آرشهای امروز کجایند؟ همه رفتهاند؟ یا جایی در تاریکی خفتهاند و منتظرند جرقهای، هرچقدر کوچک، جنون بیدار شدنشان را روشن کند؟
شاید روزی خان هفتم ما هم برسد.
آن روز، پر سیمرغ را به آتش میکشیم؛ نه برای فرار، برای رفتن. برای رسیدن به جایی دور، جایی که آرش مرزش را با جان خودش کشیده باشد.
و حاکمش؟
شاید کاوهی آهنگر باشد؛ مردی که تخت را از زیر پای ضحاک بیرون کشید.
شاید انوشیروان دادگر.
و شاید هیچکدام.
شاید آن روز، افسانهای تازه آغاز شود؛ افسانهای که سالها بعد، مردی در سرزمینی دور آن را بخواند و بگوید:
«محال است چنین چیزی واقعاً اتفاق افتاده باشد.»
و ما، اگر هنوز جایی برای ماندن در تاریخ داشته باشیم، از میان خاک و فراموشی لبخند بزنیم.