
یکی از خوبیهای زندگیم اینه که هرچی میخواستم، راحت به دست نیاوردم....
این دوتا مزیت داشت یا حداقل من متوجه دوتاش شدم! اول اینکه توانایی ارزشمند بودن یا بی ارزش بودن خواستههام واسهم روشن شد و بعدش عمیقا و شدیدا خداروشکر کردم که اونی که میخواستم نشد؛ دوم اینکه انقدری که رسیدن به بعضی چیزا که واقعا ارزششون بهم ثابت شده بود، سخت بود و با تضرع و خواهش از خدا خواستمشون که درک من از خدا، زندگی و... عمیق کرد که بعد هر سختی و هر گریه و در نهایت رسیدنی، من فشار دستای خدا به دورم و گرمای آغوش و محبتش رو بیشتر احساس کردم.
شاید این اتفاقت خیلی اثری در انجام واجبات و دوری از محرماتم نداشت ولی مخبت من نسبت به خدا رو بیشتر نشونم داد!
یادمون باشه: ما ذاتا محبت به خدا رو توی سرشتمون داریم فقط اکثر وقتا گیج میزنیم!!!
غم به آدم معنی میده و در نهایت : ما نبودیم و تقضامان نبود، لطف حق ناگفته ما میشنود/// بعله!
یا حق.
بیستم آبان 1399 هجری غریبی . ایام الکرونا.