در سازمانهای بزرگ، مشکل همیشه کمبود داده نیست؛ گاهی مشکل این است که دادهها در واحدها و سیستمهای مختلف جزیرهای شدهاند.
مالی یک عدد دارد، فروش عددی دیگر، منابع انسانی تعریف متفاوتی از همان شاخص دارد و برای رسیدن به یک گزارش قابل اتکا، باید چند فایل و سیستم را با هم تطبیق داد.
این همان چیزی است که به آن Data Silo یا «سیلوی داده» میگوییم.
سیلوهای داده معمولاً بهدلیل انتخاب مستقل نرمافزارها، سیستمهای Legacy، رشد سازمان، ادغام شرکتها یا نبود حکمرانی و استانداردهای مشترک ایجاد میشوند.
هزینه آنها هم فقط یک مشکل فنی نیست:
• افزایش دوبارهکاری و گزارشگیری دستی
• ایجاد چند نسخه متفاوت از یک واقعیت
• افزایش خطای انسانی
• کاهش بهرهوری
• دشوار شدن تحلیل و تصمیمگیری
• محدود شدن ظرفیت پروژههای هوش مصنوعی و اتوماسیون
نکته مهم این است که هر سیستم مستقل، الزاماً یک Data Silo نیست.
مسئله زمانی ایجاد میشود که جدایی دادهها مانع دسترسی کنترلشده و بهموقع به اطلاعات موردنیاز سایر فرایندها شود.
راهحل هم الزاماً حذف همه سیستمهای مستقل و جایگزین کردن آنها با یک نرمافزار نیست. سازمان باید بتواند دادههای خود را با تعریفهای مشترک، مالکیت روشن، منبع معتبر، استانداردهای مشخص و ارتباط میان سیستمها مدیریت کند.
در نهایت، بلوغ دیجیتال یک سازمان را فقط با تعداد نرمافزارها و پروژههای فناوری نمیتوان سنجید.
سؤال مهمتر این است:
آیا سازمان میتواند دادههای پراکنده خود را به یک تصویر قابل اعتماد از واقعیت تبدیل کند و آن را در زمان مناسب، در اختیار تصمیم درست قرار دهد؟
اگر نه، ممکن است سازمان دادههای زیادی داشته باشد، اما همچنان از «تصمیمگیری دادهمحور» فاصله داشته باشد.
این مقاله رو بهطور کامل در بلاگ صدگان بخوانید.
https://sadgan.com/%d8%b3%db%8c%d9%84%d9%88%d9%87%d8%a7%db%8c-%d8%af%d8%a7%d8%af%d9%87-data-silo-%d8%af%d8%b1-%d8%b3%d8%a7%d8%b2%d9%85%d8%a7%d9%86-%da%86%db%8c%d8%b3%d8%aa%d8%9f-%d9%87%d8%b2%db%8c%d9%86%d9%87-%d9%be/