نبودنت

سلام به روی ماهت.

گفتم ماه... و یادم افتاد که چقدر دوستش داشتی.

هر شب، کنار پنجره، گوشه‌ای از ماه نیمه‌کامل رو نگاه می‌کنم؛ اما بدون تو.

می‌دونی؟ باهاش درد دل می‌کنم، از تو می‌گم، از نبودنت.

از وقتی که دیگه ندارمت، ماه شده مرهم دردهای بی‌درمان من.

اما بدتر از همه، اون شب‌هایی‌ان که آسمون تاریکه و ماه نیست...

تنهایی‌هام توی اون شب‌ها، دو برابر می‌شن.

زندگی‌ام از وقتی رفتی، هیچ فرقی با شب نداره

همون‌قدر تاریک، همون‌قدر ساکت و سرد.

ماه دل من، تو دیگه کنارم نیستی،

اما هنوز دلم می‌خواد لب‌هات از خنده شکوفه بزنه.

این یه نامه‌ست از من،

که هر بار با اشک‌هام می‌نویسمش،

و هیچ‌وقت راهی به دستانت نخواهد یافت...

و هیچ‌وقت راهی به دستانت نخواهد یافت...