امروز.... خب صبر کن حساب کنم. (اینجا چند ثانیه ای گذشته) امروز، ۷۰۶۷ روزه شدم. و این یعنی هفته ۱۰۱۰ اُم زندگی ام، از نصفه هم بیشتر گذشته و این گذشتن برایم عجیب است. گذشتن؟ گذشته؟ گذشت؟ گذار؟ گشت؟ چی کدام؟ شاید همه و شاید هیچ کدام.
...
_ به کجا؟ چی؟ چطور؟
خب، چه می‌دانم. فقط دلم میخواهد بروم. کجا؟! این سوالات مسخره دیگر چیست؟ اگرچه بیش از اینها هم انتظاری نمی شود داشت. اگر می‌فهمیدی چه می گویم، تنها یک سکوت، کافی ام بود که آرام شوم.
...
نمی دانم چرا. با اینکه یک سال یک گوشه جلوی چشمم بوده ای، اما انگار تازه با چشم هایم پیدات کرده ام. عجیبی. از آنهایی که آدم هرچقدر بهت فکر کند بیشتر راجبت می فهمد که نمی فهمد. جالبی. از آنها که وقتی چشم توی چشم می شویم یک چیز هایی هست که هردو می فهمیم، ولی خب! نه. خیال نکنم حالا حالا ها قرار باشد این را بفهمیم. اصلا می دانی؟ بی خیال. فقط اگر اجازه بدهی من چند شبی ست وقتِ به سقف نگاه کردن های شبانه، چند دقیقه ای را به تو فکر کرده ام. البته حالا خیالی نکن چیز خاصی در جریان نیست. خواستی از سقف بپرس. فکر کنم او بیشتر در جریان است.
...
همین است دیگر! درست عین بچگی هایم. به یک چیزی گیر می دهم و ولش نمی کنم. آن وقت ها تیزپا و فلینت‌لاکوود؛ حالا ها گیله‌گل ابتهاج و فرهادِ قصه های صفی یزدانیان. هرچقدر ببینم که فرهاد می گوید، "تو فرق داشتی گلی"، باز هم با دفعه قبلش فرق دارد. وای. چقدر دلم می خواهد یک بار هم که شده این بوی پوست پرتقال سوخته را نفس بکشم ببینم بعد از آن باز هم زندگی همینطوری است؟
...
پندار! پندار! یک روز راجع بهت می نویسم. قول می دهم. قولِ انگشت کوچیکه.
...
۷۰۶۷.
