نگاهت را دور تا دور می چرخانی و هیچ چشمانی پیدا نمی شود که بتوانی درونش خیره شوی و کمی آرامت کند. دست آخر پریز برق، انگار نگاه تو را می گیرد و با چشم های کوچک و گردش چشم توی چشم می شوی. خوبیش این است که او احتمالا نگاه تو را پس نخواهد زد؛ یا مثلا یک لبخند نمادین و از روی تظاهر، تحویلت نخواهد داد. خوب است. شاید خیلی بیشتر از چیزی که انتظارش را داشتی؛ آدم ها..
صبر، شاید کلفت ترین ریشه ای باشد که هنوز توی وجودم مانده و آفت به جانش نیوفتاده. چه خوب که آدم هم اینطوری دوام بیاورد. البته اگر بتواند. البته اگر شدنی باشد.
خندیدن به لبخندی که از روی تاسف برای نمره ات زده. می خندی چون دردش بیشتر از چیزی ست که بتوانی باهاش گریه کنی. نه. می خندی چون بقیه دارند نگاهت می کنند و از بچگی خوشت نمی آمده جلوی دیگران ناراحت باشی. می خندی و آن وسط یک شوخی هم می پرانی که حواسشان پرت شود. ولی انگار هیچکس حواسش پرت نمی شود جز خودت. هه. عجب شوخی بامزه ای.
پاک شدن تاریخچه ی یک رفاقت چهار ساله بدتر است، یا فهمیدن اینکه مثلا رفیقت بهت اعتماد نداشته؟ اینکه یک طور هایی دیگر حوصله بودن کنارش را نداشته باشی چقدر بد است؟
مسخره ترین تصویر، تصور تو است کنار خودم؛ وقتی که بالاخره فهمیده ای چقدر شکسته بوده ام؛ و برای دیدنم آمده ای. هرچند دیر است، اما توی صورتت لبخند زده ام و ... . (نمی دانم چرا از تصور های مسخره خوشم می آید.)
نوشته بود: آدم های بیش از حد مهربان، بیشتر از دیگران به بیماری های بدخیم مبتلا می شوند. نمی دانم چرا به خودم می گیرم. شاید چون در این افسردگی مفرط، هرچیزی حتی ترک دیوار ها را هم مقصر می دانم. اما آیا واقعا هنوز هم مهربان هستم؟ مطمئن نیستم. شاید حتی ندانم.
حس و حال نوشتن یا حرف زدن یا بودن را به کل ازدست داده ام و حتی کوچکترین کار ها را انگاری به اجبار و از سر رودروایسی با نمی دانم کی و چی انجام می دهم. خب وضع جالبی نیست و امیدوارم که لااقل اینطور نماند.
پراکنده هایی از ۲۶ تیر ۰۵ و حوالی اش.
