ویرگول
ورودثبت نام
Ejaz
Ejazدر مسیرِ شدن?
Ejaz
Ejaz
خواندن ۱ دقیقه·۵ سال پیش

صبح خروس خوان

.

از چهار و نیم صبح که خروسِ همسایه ی دوتا کوچه پایین تری بنا گذاشت به خوندن، خوابم نَبُرد. هرچی این پهلو اون پهلو کردم اثر نکرد و خواب به چشمم نیومد. یک ساعتی کتاب صوتی گوش دادم بلکه وسط داستان خوابم بِبَره، که نَبُرد. برعکس. داستان هِی جذاب تر میشد و بِالکُل خواب رو از چشمان ما رُبود. بلند شدم. رفتم دم پنجره و به صدای کلاغ ها و گنجشک ها گوش سپردم اما صدای خروس رو نشنیدم.

دیگه ساکت شده بود. خب کارِش رو هم خوب انجام داده بود و من رو بیدار کرده بود. کار دیگه ای هم که نداشت!

هنوز جلوی پنجره ی بازِ اتاق ایستاده بودم. نسیم خنکی صورتم رو نوازش میداد. دیدم هوا هوایِ بهار و مخصوصا اُردیبهشته و تو خونه موندن امکان نداره. آماده شدم و زدم بیرون. سَرِ راه سه تا نون بربری گرفتم و تا چهار پنج تا خیابون اون طرف تر از نانوایی رو گشتم. توی راه، خونه های حیاط دار با بالکن های کوچیک و بزرگ اما باصفا رو می‌دیدم و کِیف می کردم. دیدم داره گرسنه ام میشه و صدای شکمم در میاد که تصمیم گرفتم راه رو کج کنم و برگردم خونه. وقتی رسیدم یه سَر به گلدون هام زدم. خداروشکر حالشون خوب بود.

سماور رو روشن و بساطِ صبحانه رو محیا کردم. دست آخر سعی کردم بقیه رو بیدار کنم که متاسفانه موفق نشدم حقیقتش دلم نیومد. آخه این یکی دو ساعت خوابِ اضافه ی روز تعطیل خیلی به آدم می چسبه. خیلی!

از دفتر خاطراتم. صبحِ بیست و چهارم اُریبهشتِ یکهزار چهارصد.

پی نوشت: نخود سبزها و لوبیا سبزها و به طور کلی سبزی ها، جزء جدانشدنیِ روزهای تعطیل.

۳
۰
Ejaz
Ejaz
در مسیرِ شدن?
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید