چشمان پیدا...

و هرگز در آنجا آهنگی نواخته نشد...لمس بود...
گاهی خودش بر خودش سنگینی میکرد...گاهاً وجدان به سراغش می آمد با جملاتی تکراری....با تمام گناه های حس نشده که قلبش را همچون دریچه ای اندوخته از سیاهی ساخته بود...او عاشق کتاب هایی بود که هرگز ننوشته بود...او عاشق دیار خود بود... عاشق زندانی که حتی خودش هم در آن جا نمیگرفت...چه برسد به قلب های شکسته ی دیگری ها...تعریفش ساده بود...یک روز فاصله آمد که او را از خودش باز پس بگیرد...و او در کمال ناباوری زمان خودش را بخشید به فاصله...یا شاید تمام فاصله های موجود...از آن پس او یک فاصله بود...فاصله ای نامشخص که دوری می آورد...دوری می انداخت... حتی میان دو شاخه...حتی میان دو قطره اشک... انتظار می آورد...و درد...شاید... زمان برایش دیر نبود... شاید دیگر زمان را نمی دید...راستش او خود شبیه زمان شده بود...یا هرچیز دیگری که انتظار بیاورد... هر چیز دیگری که دوری را تحمیل احساس کند... می گذشت خیابان هایی را که روزی عاشقانه... در بدن انسان گونه ای تجربه کرده بودشان... راستش...راستش هنوز دلش برای چشم هایش تنگ می شد...چشم هایش تنها جایی بود که فراموش نمی شد...هرچند چیز زیادی از دیده هایش یادش نمانده بود...اما می دانست چشم های زیبایی داشت! این را یک بار پدرش گفته بود...فکر میکرد...شاید اگر چشم بیاید بنشیند سره جایش او هم برای چند لحظه ای فاصله را بببیند...خودش را ببیند...و دیگر فاصله ها را دور یا نزدیک...آرزو داشت بداند دلیل اینهمه تنفر چیست؟ چرا فاصله هایی که آن همه طول میکشند؛ تنها انزوا می آورند به تحفه از برای کوچه و خیابان؟ می خواست با چشم هایش بنویسد...اما آخر آن جا، میان فاصله ها، هرگز دل کسی برای چشم هایش تنگ نمیشد...شاید دلیلش این بود که 'چشم هرگز به فاصله بر نمی گشت'...او خوب می دانست که تا چه اندازه دور است...تنها خیال آرام او برای چند گذر، رد شدن از کویر های میانه بود...تا کمی جان بگیرد از این آرام...نیازش بود...کمی بی انتها... کمی خالی....یا شاید حتی کمی سکوت... می خواست از آن همه فاصله، فاصله بگیرد... می دانی؟ شهر خسته می کند...حتی اگر چشمی برای دیدن، گوشی برای شنیدن، یا دستی برای لمسِ اینهمه لمس نباشد... در تعریفش آمده بود هیچ حسی ندارد و نمی تواند تمام زندگی کوچکش را وقف اثبات کردن این ناممکن سازد...در سرش اضطراب بر آن بود که او با تمام بی انتهایش هرگز توان فلسفه ندارد...بدان فکر بود با منطق نداشته اش چه کند... از آسمان هر چه قدر هم به کویر باران می آمد...او چشم دیدن آن همه را نداشت...اما آرامش را خوب می فهمید...
گرچه هزاران عدم در وجود عظیمش پیدا بود، اما عجیب آرامش می فهمید...دلش میخواست وقتی خودش را اهدای دنیا میکرد...دور از چشم تمام فاصله های عمیق یا مرتفع...چشم هایش را به یادگار نگه میداشت...همیشه عقیده ای در او جاری بود که آن را تا اعماق جان در خود حل می کرد...می فهمید... : چشم... آه چشم ها... کاش بیشتر می فهمیدمشان! گرچه آنها را حتی از روی نگاه هم نمی توان شناخت... من بار ها در گذشته ام آنها را لمس کرده ام... چه از دور و چه از نزدیک....هر بار در آینه ای دستی، به بودنشان افتخار می کردم...شاید اگر می دانستم روزی قرار است ناله ای از نبودشان سر دهم....هرگز به هنگام شب پلک های خسته ی خشک شده ام را به هم نزدیک نمی کردم....شاید اگر درد نبودشان را می دانستم...هرگز از خواب لذتی نمی بردم....و کاش... کاش و هزاران ای کاش....برای چشم هایی که به آسانی قربانی شدند...قربانی فاصله ها... کاش این ها...این مردم...کاش این شهر می دانست چشم،نگاه،پلک چه فاصله هایی را که تمام نمیکند... کاش می دانستند این چشم می تواند دورها را نزدیک آورد...این چشم است که احساس می آورد... احساس میشود...
این چشم است که هرگز کم نمیشود... چشم است که گم نمی شود حتی میان فاصله ها...