احساسم میگوید همه مان به طرز عجیبی در کره ای دور افتاده گم شده ایم و درحال فاسد شدنیم..... حتی شاید احتمال وجودمان به عدم وجودمان چیزی حدود یک بر بی نهایت باشد یا حتی بیشتر از بی نهایت! هرچه باشد ولی خدارا شکر، احساس را هنوز هم داریم تا زندگی کنیم کاری که میترسم فراموش شود... حس می کنم روی خط های سفید یک جاده ی پاییزی ایستاده ام...ثابت اما بی قرار، در حالی که گذشته دارد دور میشود و آینده به سویم قدم بر میدارد و اما مشکل این است: نه گذشته میخواهد و میتواند محو شود و نه آینده میتواند برسد و مرا از این حال نزار امروز رهایی بخشد...
پس چه کنم... همه مان گویی هیزم های خیس شده ای هستیم که دنیا دیگر از ما آتش هم نمی افروزد... خوش به حال سیاره ای دیگر یا ساکنان تنهای اهل آن سیاره که فرق صبح و شب را نمیدانند...
