یک دو سالی بشود شاید خود را ترکیب بی خیالی کرده ام...بس دل را به دریای بی رنگ بی حواسی زده ام که احساس را اینبار حسابی از خود رنجانده... دور گشته ام...دور گشته ام از نور های تاریکِ شب هنگام که چشم هایت را نوازش می دهد تنها برای خواب...برای مرگ کوتاهی که بخشی از زندگیست... چه میدانم...دیاریست خود را درگیر چنین و چنان کرده ام...گرچه از روحم فقط باران تراوش میشود... من ولی خود را از آن دریا دریغ کرده ام...نشسته ام به پای ماهی های مرده ای که از آب آمده اند تا به خاک افتند...آمده اند تورشان کنند...آمده اند از برای مرگ...آمده اند فصلشان که شد نفسشان را ببرند... 'اگر نفس میکشیدند'...ایستاده بودم بر سرِ سر های بریده شان...نفس هایشان را دیگر نمی شنیدم... رفتم...راستش از من دیگر برایشان آبی گرم نمیشد... معلوم نبود تا کی دوام این سرما را تاب بیاورم... صدایم یواش می پیچید میان سمفونی طولانی باد... آرام می گرفتم...شاخه ها اما نه...پنجره اما هرگز... گفتند تمام میشود...گفتم خوب میشود...از همان خوب هایی که آهت را می دهد دست باد... جایش یک نفس راحت نثار خاطرت میکند...از همان خوب هایی که خوب میکند جای زخم های کهنه ی قدیمی را...از همان خوب هایی که باران می آورد... خاطرات خاکستری را میشوید از خیالت... از همان خوب ها...راستش از همان خواب های خوب ...گاها گریه ام میگیرد...به یاد همه ی لحظه هایی که برای من بودند و من هرگز لحظه ندیدمشان... گریه ام می گیرد از ساعاتی که فراموش، قفل شده اند میان خاطرات تاریکم...آرزو میکنم دوباره بسازمشان... تا دوباره در آنها فرو روم....هرچند کوتاه... نشد...نتواستم خیانتِ زمان را در پس عقربه ها متوقف سازم...چه بسا سکوت بهتر بود...سکوت و کمی خیال بی خیالی...که شاید خواب...که شاید یک خواب خوب....که شاید یک عمر مرگ...مرا به یاد آورد...که شاید به یاد آورم خاطراتی پرت را که در گوشه های زندگانی کوچکم جاری شده بودند... که شاید به یاد آورم آرزو را... به یاد آورم پرواز را... که پرنده نبوده...نیستم... اما عجیب پروانگی ها کرده ام... که باید به یاد بیاورم... حتی اگر دیر...حتی اگر خواب...