شاید سکوت....سکوت شاید...سکوت شاید ما را عاقل تر کند...لبخند هم چاشنی اش شود چرا که نه؟ چرا احساس نباشد؟ چرا احساس خوب نباشد؟ چرا احساس خوب بودن نباشد؟ چرا هر لحظه نخواهیم که خود را ببخشیم؟ ما خود را خواهیم بخشید...ما خود را در خود ما خود را در چشم های آن دیگری ها خواهیم بخشید...ما سحر را خواهیم دید...دل میگوید سحر دور نیست...امروز اینجا آهنگی نو نواخته میشود... سیپده هم ماندنیست...بهار خواهد ماند..عشق خواهد بود...نفس خواهیم کشید....دستانمان را بالا خواهیم آورد و از برای زندگی کفی جانانه خواهیم زد...ما نمیتوانیم با لحظه پیکار کنیم...ما فقط آن را تماشا میکنیم و این هم حتی میتواند زیبا باشد....من لبخند خواهم زد و لبخند مرا شاید تنها خودم تماشا کنم اما دوستش دارم من لبخندم را دوست دارم مهم نیست پرستیدنی باشد یا نه چون این یک سرخوشی است از برای من...شاید حتی این مرا مست میکند... شاید این هم این فردای من باشد...شاید هم این باشد فردای من.... فردایم را دوست دارم...اما به گمانم حال را ترجیح خواهم داد...این است بی زمانی زمان من...
