باید تصمیم بگیرم تصمیم برای تقسیم خودم به هزار
تکه یا شاید حتی بیشتر به گمانم باید آنقدر تقسیم
شوم تا دیگر ذره ای از من در هستی باقی نماند گرچه
خوب میدانم من با روح من میشوم... این روح است
که تکه تکه نمیشود... این روح است که با تقسیم
کم نمی گردد بلکه بزرگ میشود رشد میکند...
ولی باید بروم و ماندن را از این استخوان های شکستنی دریغ کنم...باید بیاموزم چگونه سلولهای
مرده ی پوستم را به طبیعت اهدا کنم...باید خیلی سریع یعنی تا ماقبل از بنفشه غنچه های درونم را
نشکفته رها کنم... نمیخواهم مرگ بنفشه را مرگ
بنفشه ها را بیش از این نظاره گر باشم... ترجیحم
بر آن است که ترحیمم با ترحم عده ای ماتم گرفته
بیمارستان و تیمارستان نگردد! تا روح عزیزم هر آن وقت که بخواهد از این توده ی سنگین وجود رهایی
یابد مجبور نگردد بنشیند به تماشای عده ای که بر
سر و صورت خود خاک می پاشند و گوش آسمان را کر میکنند....روح من میخواهد به همان جا رود که از آن
زاده شده ...چشمانم را می بندم و لحظه ای گمان میبرم که رو در روی پرتوانی ایستاده ام که به تازگی
راه خود را پیدا کرده اند همان پرتوانی که به تازگی متولد گشته اند از همان هایی که غروب های خاطره انگیز را نارنجی تر میکنند تا اشک هایت عمیق تر شوند و ارتفاع بیشتری طی کنند... درست در موازای
پشت بام آخرین خانه ایستاده بودم.... نمیدانم
ارواح هم می ایستند یا نه ولی مهم نبود نه راه رفتن نه لذت تعریف ناگفته ها و نه تماشای عمر به ظاهر رویایی ام تنها یک مسئله گنگ مانده بود برایم تا بپرسم و از خودم از روحم که دیگر حداکثر و اقلیتی
برایش نبود خالی تر گردم تهی تر شوم نمیدانم یک سوال کوتاه شاید ولی باید منتظر میماندم تا آخرین
کرانه هم از راه برسد و در حساس ترین نقطه ی اتمام خورشید در آسمان برسم به علت اینهمه بی ثباتی من
یا جهان... و میرسد... آن شفق از راه میرسد و انتظار
به پایان آمدن انتظار هم جایش را به تمام احساساتی
میدهد که روح یا شاید تنها روح من قابل لمس کردن
آنهاست پر میشوم از تپش هایی که هرگز به کمک هیچ یک از بطن های قلبم به آنها نرسیده بودم و نوری که هیچ خورشیدی توانایی آموختن آن را به من نداشت....پس پرسیدم....از آدم پرسیدم...که بدانم
چه بر سر نسل آدمی آمده...و چه بر سر ربات های آینده می آید؟...پرسیدم...من مپرسیدم و او سکوت میکرد... من در ازای پاسخی کوتاه احساس میدادم و
او تنها همانجا می ایستاد گمان میکنم اولین باری نبود
که پایان یک غروب سالها به درازا میکشید انگار غروب
های زیادی بودند لبریز از پرسش...غروب هایی که عقربه ها گذشتشان را به دقیقه معنا میکنند و برای ما
سالها طول میکشد...ما را می شناسید مایی که روزی
چون شما خاکی میزیستیم و لمس میکردیم و نفس می کشیدیم ما ولی رها شدیم خواستیم که رها باشیم که احساس را در هر گوشه ی این بی کران معنی کنیم
آخرین کرانه ی آسمان حرف زیادی برایم نزد تنها از این گفت که مایی وجود دارد فهمیدم هستند کسانی که از عبور خسته میشوند و چون من در ازای رسیدن
میگذرند...روزی من...روزی ما هم در یکی از همین غروب ها به پایان پرسش هایمان کوتاه یا بلند می رسیم... از کجا معلوم شاید یک روز هم را دیدیم
شاید یک روز جهان همه را یکی کرد... ارواح' آدم ها '
پروانه ها' حتی سروها...
