دیروز دنیا به خانه ام آمده بود...آمده بود تا آسمان را پس بگیرد...آمده بود تا نگاه هایم را از آبی اش خالی تر کند...آمده بود رنگین کمان را محال کند...آمده بود از برای قطع یک دنباله دار...باران سیل شد...
به یکباره...
سکوت بوته ای شد بر لبان همواره جاری ام... لبخند کوله بارش را بست...و دیگر هرگز ساعتی کوک بی خیالی نشد...همه جا بوی فرار میداد... بوی تبعید...بوی تنفس نفس های کهنه ی دیروز... شعر بوی نا گرفته بود...تکرار به تدریج بدان رخنه میکرد...سعی بر پنهان روحش داشت...غافل که روح مرده اش سالها پیش قربانی خاطرات شده بود... اشک هایش نسار لحظه های آخر اطلسی شد... گلدان ها شکست...فیروزه ها خاکستری شد... رنگ کمیاب...سبز نایاب گشت...کاستی های کهنه، دیوار ذهن را مخروبه ساخت...کوزه ی سفالی را تنها کینه پر کرد...پنجره خالی شد...آینه در خود شکست.. فنجان قهوه را خاک نشست...خاک اما شد قبر آسمان...ساعت به دیروز ماند...دیروز به خیال قبر آینده...هندسه میان خلاء گم شد...شاید...آرزو را باد برد...دیگر بالا به قله نمیرسید...کوه هم شاید زیر اقیانوس اشک خوابیده بود...نگاه کور شده بود... عشق زمین گیر...ترس میان لرزش انگشتان دست خندید...زندان خودش را هم دربند کرد...
میله بود...سنگ بود...آهن بود... سخت بود...سیاه و سخت... زخم می آمد و می رفت...سرچشمه ی دریای خون اما جای دیگری بود...شاید از وقتی که قلب هرکدامشان در مشت دیگری فشرده می شد... 'از وقتی که روح را به مزایده گذاشتند و نصیب مرگ شد'...
سایه زیاد شد...سایه های ناتمام دروغ که نور
می دزدد...سرد می کند...
آرامش یک روز تولد بود... آن روز اما مردن گویی معنای آرامیدن گشته بود...
سیاهی آمیخته ی صبح...شعر آمیخته ی انزوا...
پرواز آمیخته ی سقوط...خیال در زنجیر سرکوب... مرداب قاتل نیلوفر...
و زندگی زیر گرمای جهنم به خواب رفته بود!
