من تورا در گوشه کناره های جهان یافتم و تو مرا در هرآنچه که از خالی هست....پس تو در عمق واژه ی انزوا میزیستی و من در انتهای توصیف خلاء...
دست هایم را تکان میدادم همه جا آنقدر تاریک بود که آینه ها هم کوچ کرده بودند ، آینه ها و انعکاس های پر حرفشان....راستش مرا از تاریکی بی پایانش بیم نبود من رفتن را دوست...نادیده شدن را دوست تر داشتم. اما خیال تو که بر زمین جای گذاشته بودم نباید پنهان میماند آن اشعار آن کلمات باید به دست کنج دیوارها میرسید....باید خوانده میشدم....و تنها تو باید مرا میخواندی....باید از من متنفر میشدی یا دوباره عاشق میشدی ام بی پایان....فرقی میان این دو نمی یافتم! تنها باید احساست را بر خاکستری مغرم نه! حتی بر بی روحی روحم حالی میکردم....همیشه با کلماتت مرا مابین سیاره های تو خالی گیر می انداختی....این بار اما نمیگذارم خیالت حواس مرا از رفتن پرت کند.شنیدی؟ امیدوارم لحظه هایم را شنیده باشی وقتی که فریاد نمیزدمت اما برایم حضور داشتی حتی در خالی خلاء.... کاش خلاء میتوانست شامل من شود به همراه تو
یاتصویرت... یا نقاشی ات.... یا هرچیزی که مرا در هوای خیالت زندانی کند! کاش میشد همه خالی هارا اینگونه پر کنم...
یادم نمی آید! به گمانم چند صد روز پیش بود....بالای بامی که نمناک گشته بود...خواب یا بیدار ناگزیر شعری برایم میخواندی... باران یواش چکه میکرد روی کاغذهای اخوان...یادم نمی آید سرم چه میزان از شانه هایت را پر کرده بود....یادم نمی آید آن روز چند سالم بود و الان چند هزار سال دارم!...یادم نمی آید آن روزِ آرام چقدر بیشتر دوستم داشتی! شاید اگر یادم می آمد برای لحظه ای احساس دوست داشتنی بودن میکردم...حتی برای لحظه ای!....راستش این نامردیست....تو : عامل خالص تمام 《حتی هایم》.... حتی آدرس تازه ترین قبرم را هم نداری!! تو حتی نمیدانی برای بار چندم برایم ختم میگیرند!! راستش این نامردیست...بی پروا رفتی و به ناگهان همه عطف های نوشته هایم را با خود بردی.... اگر دیشبِ روزی که رفتی، رفتنت را اعلام میکردی قسم میخورم خودم را در کوله پشتی ات حبس میکردم...
تو حتی اگر منزوی...تو حتی اگر فراموشکار...... تو حتی اگر بی صدا...تو حتی اگر متنفر...... تو حتی اگر بی احساس...تو حتی اگر بی تفاوت.....
من اما هنوز شاعر مانده ام و در میان خلاء های گاه و بی گاهم هنوز از تو....هنوز از حتی هایت مینویسم.... از حتی هایم.... از حتی هایمان.....
