داستان این بود قلم را بر می داشت بنویسد نمی نوشت....تلاش میکرد داستان زندگی اش را در خاطرش نگاه دارد تا اینبار شاید قلمی پیدا شود از برای ثبت حقیقت هایی نانوشته... قلمی پیدا نشد....فرد داستان زندگی اش را به فراموشی هدیه کرد....فراموشی آن را با سخاوت تقدیم بخش توخالی جهان کرد...همان جایی که داستان زندگی خیلی هایمان زیر بوته هایش پنهان شده...البته اگر بوته ای هم داشته باشد.... خیلی چیزها باب شده بود زندگی مرگ مرگ زندگی و باز هم مرگ....در حقیقت باید حفظشان میشدی باید آن سناریوها را از بر میکردی و خیلی خوب در میان دیالوگ هایش گم میشدی....طوری که هیچ دستی نتواند تورا از کاراکترهای دروغینت بیرون بکشد.... مینوشت....دنیارا تکان میداد....ابرهارا کنار میزد درست همچون پرده ای لطیف.....بی نهایت آسمان را زیر پوسته ی زمین پنهان میکرد.... تپش ستاره ها را با نوک انگشتانش حس میکرد.....می نوشت....گویی وقت آن رسیده بود دنیا برای نخستین بار به چشمان.... منتظر.... جهانیان برسد.....گرچه حتی درختی منفرد هم او و نوشته هایش را نمی شنید او ولی این جنگ را عجیب باور داشت.....می نوشت.....جهان را جمع می کرد..... تکه به تکه ذره به ذره.....هر بخش را همچون سوزنی در جان فرو می برد....فرد این را می خواست.....کبود شده بود....زخمی شده بود زیر این سهمگین... زیر تاریکی بی انتهای جهان...... قلبش جایگاه آسمان بود....خورشید و ماه زیر برق چشمانش پنهان شده بودند.....آب زلالی در زیر پوستش جاری بود....شکوفه ها همه مهمان موهایش شده بودند باران زیر پلک هایش منتظر مانده بود.....کهکشان همچون دنباله ای بی پایان راهی فکرش می شد..... از تمام آنچه در جهان بود....از تمام آنچه حضور داشت تنها یک تو را کم داشت....جایی در جانش برایت نیافت..... تورا در اعماق روحش جای بخشید..... درست جایی که باید می بودی...نماندی...نمیخواستی تنها از برای این رفتی.....او را با جهان....او را زخم هایش را رها کردی.....کوچ کردی به عدم.....تو جهان را تنها گذا....شتی.....جهان در ....او بی روح شد.....تمام شد..... جهان جان او فرو ریخت.....هر تکه اش به گوشه ای از خلاء پرتاب شد......او ماند و ماه و باران.....او ماند و نگاه و اشک.....تو رفتی....جان جهان خالی گشت..... زخم ها همچنان به جا ماندند....تو رفتی.....روح که آسان می رود ....مرگ آسان میشود......تو رفتی .... مرگ آسان شد......مرگ آسان شد.....
