تضاد از آن جایی وارد میشود که مرگ زنده می شود و زندگی می میرد...پیچیدگی در اوج کلمات تاریکی که خود را میان آرایه ها پیچیده اند...کلماتی که تاب میخورند و هر روز بخشی از وجودمان را تقدیم عدم می کنند...لبخند و اشکمان درست آنجا کنار یکدیگر ایستاده اند...دست در دست هم...تا یک روز نگاه هایمان از جنس بغض باشد و روز دیگر در پرتو دیوانگی بدویم تاریکی هم آنجاست...درست روبروی روشنا..... تاریکی غرقم میکند و روشنایی دستانم را آنچنان محکم میگیرد که نور میشوم....من سادگی را دوست...پیچیدگی را دوست تر دارم...درست مانند هستی و نیستی وجود یک خاطره در ذهن هایمان... که گاهی خوشحالِ فراموش شدنش میخندیم...و گاهی...از برای نبودش اشک میریزیم... ما دستانمان را نثار باد های پاییزی کرده ایم...تا دست های زیادی را نجات دهد...ما روحمان را به عدم داده ایم که یک روز به هستی حقیقی مان برسیم... ما افکار را هرچند پوچ بغل گرفته ایم تا روزی برسد آنچنان در آغوش قلب...آروزهای مارا شاید تضادمان عملی کرد...ما که کاری برای خودمان نکردیم...شاید این بار تاریکی و روشنایی باهم در آمیختند و مارا از گرداب درونمان نجاتمان دادند... فیروزه ای هست...خاکستری شاید بیشتر... سفید هست...سیاه اما بیشتر...چیزی که مهم است اتحاد میان تضاد است...درست وقتی گمان میبری افکارت پوچ و بی معنیست...باران سنگ را حل میکند و آب آتش را نوازش میکند...ما شاید ذهنمان نیستیم...ما شاید تضاد هایمان بوده ایم... شاید آن لحظه ای بوده ایم که خنده هایمان به اشک مبدل میشوند یا شاید حتی آن روزی که مرگ دیدیم و زنده ماندیم...ما شاید پرنده ای بودیم که بال هایش بسته اما در تنفس آزادی به سرمیبرد...ما شاید تنها... اما قفس نبوده...نیستیم...ما شاید آشناییم با درد اما با عشق هم بیگانه نیستیم...میدانی؟ شاید غنچه را هم روزی طوفان با خود آورده بود... شاید ما ...ما شاید از عدم آمده ایم تا باشیم و هستی را در تفاوت های دوست داشتنی مان جشن بگیریم... میدانی؟ من فکر میکنم احساس هم روزی از منطق زاده شد...شاید فلسفه هم معشوقه ی هیچ بود...کسی چه میداند...شاید آسمان هم روزی زیر زمین بود...یا زمین در دل آسمان...کسی نمیداند... شاید آخرین غریبه بود که عشقی ابدی را ساخت... خیلی هایمان غریبه ایم...آشنا نمیشناسیم و غریبه را هم....اما خورشید هنوز دلیل روشنایی مهتاب است... اما سکوت هنوز کلی حرف دارد...چه کسی میگوید که تنهایی تنهاست؟ چه کسی میگوید که دشمن، به دشگنی مانده است؟
من آرامش را در دل ترس...
عشق را در دل نفرت...
آواز را در دل بی صدایی...
جسم را در جان روح...
و زندگی را آنجا درست در آغوش مرگ یافتم...
