
کاجا رو دوس دارم...ابرا رو...یا فرشته هایی که لباس سفید نپوشیدن...مهتابی رو دوس دارم اگه سوخته باشه...شاید یه رز پژمرده یا یه زنبق خشک... نمیدونم...من تصور مرده ی مردمم که دیگه فقط زیر دست و پا نیست... هی تکلیف دوس داشتنای من چی میشه؟... اگه اونا زیادی تاریکن پاشو چراغو روشن کن رفیق!! من آهنگای زیادی دارم که لازمه بهشون گوش بدم... هی!! تو فک میکنی واسه کدومشون مهم ترم؟ آهنگام یا سقف نم زده ی اتاق؟ آخه هروقت اون لعتیا تو گوشم میپیچن منو سقف بدجوری باهم خلوت میکنیم! امیدوارم صدامو بشنوی وقتی دارم داد میزنم 'من دیگه جمله ای پیدا نمیکنم'...خودتونو نجات بدین...دنیا دیگه مارو خواب نمیبینه...آهای! نظرتون راجع به چنتا فنجون قهوه ی سنگین چیه؟ ما ازین به بعد قراره بیداری وحشتناک زمان باشیم...بیاین دعا کنیم بچگی پیدامون کنه...ما لیاقت دوباره آرزو کردنو داریم...ما لیاقت آبنبات چوبیای دکه ای رو داریم...ما لیاقت شعرای احمقانه ی باحال بچگیمونو داریم... هی! من قسم میخورم بچگی کنم... اونا اینو نمیشنون...اونا قراره فقط خاکمون کنن... این اصن سخت نیس...شاید فقط چنتا نامه ی اداری که مردنمون اونقدرام ظالمانه بنظر نیاد! هی! من یه کلمه دارم...من دارم اونو فراموش میکنم!اما فقط میخوام سر قبرم نوشته شه...هی!من شنیدم قبری ندارم...میخوام بهم بگین با کلمه هایی که قبل مردنم سراغم میان باید چه غلطی کنم؟اونا سنگینن... میشنوین؟ من اونا رو زیر خاک نمیبرم...من کنارِ استعاره های نگفتم نمیخوابم...اونا منو بیشتر از مردن میترسونن...هی! انگار کتاب کردنشونم فقط مثه سوزوندنشونه...هی! کسی اینجارو میبینه؟ من صدای خسته ی پیش از مرگ...من نوای نوشته شده ی درد....من تکرار...من تکرار....من تکرار یک سکوت مطلق شبانه خواهم ماند...و چه کسی این را خواهد فهمید؟ شاید تنها قاب های دیوار یک اتاق... نمیدانم چرا...نمیدانم چرا دیگر دیر میرسم از برای خداحافظی های مفصلشان...میترسم روز رفتنم دیر برسم...پیش از خداحافظی قطار رفته باشد...
میترسم جا بمانم از خودم...بی آنکه دستی تکان دهم قطار رفته باشد...بی شک آن روز بی جان سراغ پسرکی را میگیرم که اولین کفشم را برق انداخته بود...از او خواهم خواست کفش های واکس زده ام را پیش چشمان زمینی ها آویزان کند... من احساس بی جان یک لحظه ام...فیلنامه ی حضور مرا مادرم پیش از رفتنش از بر بود...منطقی نداشتم برای نمایش دادن...احساسم را اما لحظه های نهایی دانه ی پرنده ها خواهم کرد...شعر نمیخوانم...داستان شاید...آن هم وقتی خواب رفته باشم...من پیش از رفتن باز آنها را خواهم خواند...گرچه آنها بسیار پیش از این مرا خوانده بودند...همه ی آنهایی که اکنون حتی رنگ جوهره ی جانم را سپار دست باد کرده اند....خسته مینویسم...خواب سال ها پیش مرا در آغوش کشیده بود...به گمانم اگر مرگ همپایه ی خواب بماند...بیشتر از پیش صدای سوت قطار به گوش میرسد...قطار هایی که مسافر هایشان را اشک بدرقه میکند...قطار هایی که خواهند رفت...و کجای راه بی انتهایش را حتی ریل هم نمیداند...