امّا...

دستام یخ کردن...من یه لیوان چایی لازم دارم...
اما نه من فنجون قهوه مو همیشه بدون شکر میخورم!دلم هوس یه پاییزو کرده...اما بهار دوست داشتنیه من نباید زیر شکوفه های درد خفه می شد...

دستام یخ ‌زده...من باید یه آتیش درس کنم...اما امشب بیشتر از همیشه برف میبارید... برفو دوس دارم...

دستام سرده...بیشتر از همیشه...من واسه خودم یه بچگی سفارش دادم اما دعا میکنم پیر شی میدونی؟ باید بزرگ شد و تجربه کرد...‌

دستام یخ زدن...من باید از اینجا برم...این اطراف یکی زمستونو زندانی کرده....اما من باید بمونم...من باید عاشق زندانم بمونم...عاشق زندانیای سرد...

دستام یخ کردن...من باید بیدار بمونم... امشب یا هرروز...اما دارم خواب میبینم... یه کابوس دوست داشتنی!

دستای من سردشونه...شاید چون دیگه شعرام قافیه ندارن...اما هرگز شعری ننوشتم با اینکه عاشقشونم میدونی؟

دستام یخ زدن...شاید وقت مرگم رسیده...اما من دارم اونو زندگی میکنم...من دارم مرگو زندگی میکنم!

دستام یخ کردن...به گمونم ساعت خوابش برده...اما عقربه هاش انگار سریع تر از قبل شدن... هی! ساعت چرا خسته نمیشه؟

دستام سردشونه...من یه عالمه حرف دارم شاید زیر تنگ ماهی قرمزی که نیست...اما من عاشق سکوتیَم
که خودشو از آیینه تو چشام میبینه...

دستام سردشونه...یه نور ناامیدی رو میبینم... اما امید تنها چیزیه که به چشمم میاد...

دستام سردن...اما بیشتر از اون این قلبمه که داره آتیش میگیره...اینجا سرده...من دارم از بین میرم... من دارم میسوزم...یه دنیا سردشه شاید...اما میدونی؟ انگار کسی اینجا نیست!!