
چشمان ساکتم خیره به مرگ...که بیشتر از همیشه رنگ و لعابش را نشان این و آن میداد...مرگ با درد نقشه ای تازه کشیده بودند...درد خسته میکرد... می رنجاند... شکنجه میداد...تا جایی در تو رخنه میکرد که مرگ را رویا ببینی و برای یک آن مردن را فریاد بزنی... متن هایم قفل صندوقچه ای بود...شاید هم سوزانده بودمشان...اما ترجیح میدادم اینگونه فکر کنم...که روزی کسی...شاید جایی پیدایشان کند...اینبار با صدای بلند بخواندشان...گریه میکنی... اما فقط اشک هایت این گریه را با تو شریک نیستند... یک وقت هایی اشک از جای جایت جاری میشود...
یک وقت هایی دل گریه میکند...یک وقت هایی اشک از آن ذهن است...یک وقت هایی حتی لبخند اشک میریزد....و چشم... اینبار اما هر قطره ات از خون اشک ریزان است...و تو در حالی که میان قطرات اشک و خون حل میشوی به خیال راه نجاتی ابر هارا صدا میکنی...شاید گریه ی ابرها حالت را خوب کند... شاید باران آمد و تورا هم شست...بی درد...در چند لحظه ی کوتاه...باران اما خواب بود...خوابیده بود تا اینبار چشمان خیس تو پژمرده را تازه سازد...دیگر باران هم نمی فهمید...تو از سبز تر کردن جهانشان با اشک های تمام ناشدنی ات خوشحال نخواهی شد...تمام خواهی شد...و درد آن است...هنگام شکرگذاری نعمت های سبزشان به زیر ابر های خواب میروند... برای سپاس...آه سپاس...سپاس از آنکه مرا به مرگ میکشانید پیش از آنکه متن های بیشتری را پاره کنم...من تلالو خورشید را انکار نمیکنم...اما سیاهی شب را هم به خوبی به خاطر سپرده ام...تا فراموشی مرا خاک نکند و به یاد بیاورم مهتاب های خاموشی که تنها تر از خودم یک فنجان دیگر قهوه مینوشیدم... من همچنان آواره در خانه ام قدم میزنم تا پیکی خبر آورد که چگونه چشمانم را از اشک...روحم را از مهربانی بخشکانم...؟ تا اینکه ناچار به مهمانی آه رفتم...باید آه میکشیدم...تا آهم جهان را طی کند... خبر دیوانگی ام را پخش کند...شاید هم خبر مرگم را.. شاید هم این آه ندای مرگم باشد...یا فاتحه ای که خودم پیش از اتمام برای خودش فرستاده باشد...آهم بلند بود...و تمامی نداشت...داشتم به اندازه ی تمام سال هایی که تلخی جهان را به هوای شیرینی بعدش به من چپانده بودند آه میکشیدم...آه آخر آتش شد... شعله کشید...اما در درون خودم...مرا سوزاند... و حتی اشک و خونم را...مرا سوزاند و زمزمه کرد: مهم نیست چندبار آه میکشی...کجا زار میزنی...و تا چه اندازه دل جهان را به سوز می آوری...کافیست ساعت را نگاه کنی...ساعت به همان مانده است....کافیست به آینه نگاه کنی...چشمهایت از همیشه خیس ترند...! و رفت... و رفت...
دست هایم را بالا آوردم... هنوز قد دست هایم به کوتاه ترین درخت آن حوالی نمیرسید...
کوچک شده بودم...شاید هم جهان بزرگ شده بود و من کوچک مانده بودم! یک کوچک پیر...!
روزی کسی را دیدم که ستاره هارا نذر میکرد...از او پرسیدم: مگر ستاره هارا هم میتوان به دیگران بخشید؟ گفت:آری...شاید تنها در این صورت باشد که مردم به یاد ستاره ها بیفتند...شاید تنها در این صورت باشد که سرها به سوی آسمان بازگردند...یک ستاره هم برای تو...آن ستاره ای که نورش هیچ دیده نمیشود...شاید به این خاطر که دنبالش باشی و یک روز درخشانی نور آن را درون قلبت بیابی...
روز شد و خورشید در تلاش بود تا خود را به یاد آدمیان آورد...مثل تمام عناصر دیگر که ممکن است خیال کنیم تنها ما هستیم که به آنها نیاز و توجه داریم... انعکاس های موازی اش در سقف خانه ای ساخته بودند از برای خیالبافی هایم...و پرندگان با نوایی که هر روز هست و تکراری نمیشود....قصدشان بر آن بود تا سمفونی صبح مرا در قلبم حک کنند... مثل هر صبح دیگر... که خاطره هایش ماند...
هرچند فراموش شده باشد...