از مرگ...که نامش آتش میزند بر جان عاشق ها.... که خوابش را همه دیده اند و صدقه اش را همه کنار گذاشته اند...صحبت فلسفه اش که می شود تنها لطفمان به واژه ی مرگ نگرفتن گوش هایمان است... آخر تا کی مگر می شود از وصیت زمان در امان ماند... مرگ وصیتیست که پای اسم همه مان نوشته شده و همه مان کورمال کورمال از کنارش رد میشویم....تا حرف مرگ میشود یاد اشک میکنیم و تا اشک می آید فکر مرگ را میگذاریم روی دیگر غصه ها بیشتر از پیش بر سینه میزنیم و زاری میکنیم...آنقدر در مراسم ختم خوب ظاهر شده ایم که اموات را به راستی به وجد آورده ایم....عجیب آنجاست صحبت دین که میشود همه مان داستان قیامت را از بریم و بهشت و جهنم را دوچندان جهنم دنیا میشناسیم....میگویم جهنم دنیا چون حتی از مرگ از قطعی ترینتان غافلید....و این غافل بودن را تا دم پنجره ی مرگ با خود میکشانید...نمیدانم همراهتان باشم یا باز برای بار دیگری نغزتان کنم....اما هرچه کنم سیاه تا ابد رنگ مرگ می ماند و مرده را تا همیشه بیچاره ای میدانند که رفته...من اگر در خیابان های دنیا فریاد زنم بازهم مرگ ماتم است و ماتم بخشی از مرگ....
پس تنها باید بمیرم باید شماراهم بمیرانم تا حضور مرگ را زندگی کنید....تا بخوابید...بخوابیم و دیگر کسی نباشد برایمان غصه ای را به همراه خرما بخورد....مرگ را از برای همه انسانم آرزوست....به شرط آنکه بازماندگان ناانسان حلوا پختن بلد نباشند....
