
یک معلّم تنها میتواند روایتگر فاصلههایی باشد که در این روزهای کرونایی حریفش نمیشوند و چه بسا این عمل تنها با تلفنهای همراه میسر است. معلّم همواره در تلاش است که نه تنها علم بلکه درس استقامت و صبوری را برای شاگردانش مشق کند و با وجود کم سویی روز افزون چشمانش، سعی دارد عشق سرشار را در کلمات اندک جای دهد و شاگردانش را مجذوب خود گرداند. حق و حقوقش ناچیز است، امکانتش محدود و کارهایش فراوان اما او محکم می ماند و دلش را به صفحه کوچک تلفنش خوش میکند و یاد کلاس درس را برای فرزندانش زنده نگه میدارد. گاهی نیز با خود فکر میکند که ای کاش تلفنهای همراه که به جعبههای جادویی میماند، حجم و فضای بیشتری در اختیارش میگذاشت و قدری از نگرانیهایش را میکاست؛ هر روز تولید میکرد: محتوایی را که عشق را از فضای مجازی به دلهای حقیقی پیوند میزند و ضبط میکرد: صدایی را که نوید زندگی را به انسانها میبخشید و همدم آنها در این روزگار سخت میشد.
با این حال معلم باز هم بیشترین بهرهها را از کمترینها میبرد و همانطور که لحظهها را غنیمت میشمارد، تک تک مِگها و کیلوبایتها برایش ارزشمند است. معلم متفاوت مینگرد، میاندیشد یا عمل میکند و با تمامی بهروزرسانیها و خدمات جعبه جادوییاش همراه میشود و در حد توان، خلاقیت، صداقت، معصومیت، امید و آرزوهای شاگردانش را از این طریق از نظر میگذراند و اجازه نمیدهد هرگونه محدودیت یا فشار روحی بر قلب کوچک آنها چیره شود. پس بیاییم همگی نگرشمان را عوض کنیم، محدودیتها را کنار بزنیم و سعی کنیم با این جعبههای جادویی بجای غم و اندوه، بذر انگیزه و شادی را در دلهای بچهها بکاریم.
من به سهم خود، در تلاش و تلاطم میمانم تا بخشی از استعدادها و توانایی فرزندان این مرز و بوم را شکوفا کنم و خاطرات خوبی از این دوران برایشان بر جای بگذارم.
به امید روزی که هزینههای گاهاً کمرشکن فضای مجازی و مشکلات آن بهبود یابد و هیچ کودکی بخاطر نداشتن امکانات و مسائل مالی از حق تحصیل محروم نشود و شوق و برق چشمان کودکان حتی از فاصلههای دور یا کلمات اندک، برای ما قوت قلبی باشد تا استوارتر به راهمان ادامه دهیم.