چشم حتما.
ی سوالی اول این بیدرنگ ک خلاف بقیه بی درنگ هام میخام عمومی باشه مطرح میکنم...آیا دلداری دادن بلدی؟
این سوال همینجا بمونه فعلا و بپردازیم ب ذهن مشغولی های پیرامون جمله قوی باش!
تو دختر قوی هستی.تو پسر قویی هستی. قوی باش.
ن من دختر قویی نیستم. اصن نمیخام قوی باشم.
آره از دور ، من ی دختر قوی شاید دیده بشم خب
ولی ب چ قیمت؟
چ چیز های رو تحمل کردم و پشت سر گذاشتم برای قوی بودن؟
چ بهایی برای قوی بودن پرداختم؟
آیا من انتخاب کردم قوی باشم؟
اگ ی مسیری رو انتخاب کردی ک کنترلش دست خودته و خودت اون رو خواستی بله قبول دارم ت انتخاب کردی قوی باشی
اما هیچ مجبور بودی قوی باشی؟
هیچ تو موقعيتي بودی ک چاره ای جز قوی بودن نداشته باشی؟
من از این قوی بودن ها خستم
دلداری بلد نیستم اما بلدم ب کسی ک داره برای بقا دستو پا میزنه نگم ت دختر قویی هستی
ن من مجبور شدم دختر قویی باشم. مجبور شدم پسر قویی باشم این جور وقت ها انتخاب من قوی بودن نبوده
مجبور بودم دووم بیارم...
مجبور بودی قوی باشی؟دووم آوردی؟بهت افتخار میکنم.
این مکالمه رو با خودتون داشته باشید
ب خودتون افتخار کنید
دووم آوردن هیشوخ کم نیس.
