بازتقسیم دنیا بر اساس دیدگاه های مشترک
commonbelief countries theory
جهان در بی ثباتی و کشمکش فراوانی بسر می برد. از یک سو رقابت ابرقدرت های جهانی برای کسب منافع بیشتر و یارگیری های جهانی در این زمینه و از سوی دیگر کشمکش های درونی هر کشور بر سر تصاحب قدرت و نحوه اداره کشور، مردم دنیا را نگران و عاصی کرده است. دموکراسی بهترین سیستم حکومتی است که اندیشمندان علوم سیاسی و اجتماعی تاکنون توانسته اند به مردم ارائه کنند که مبنای آن حکومت اکثریت طی دوره های منظم انتخاباتی است. هرچند به نظر این روش معقول ترین و منصفانه ترین سیستم حکومت است اما دموکراسی نیز خالی از اشکال نیست. یکی از معضلاتی که دموکراسی می تواند دچار آن شود استبداد اکثریت است به این معنا که به دلیل در اکثریت بودن به خود اجازه می دهند گروه های اقلیت را از حقوق خود محروم و در حق آنان ظلم و بی عدالتی کنند. یکی دیگر از ایرادات دموکراسی این است که در بسیاری از موارد ارا مردم بین گروههای مختلف رقیب توزیع می شود و هیچ گروهی نماینده اکثریت واقعی جامعه نیست و گروه برنده نیز صرفا اکثریت نسبی (مثلا 35درصد کل ارا) را بدست می اورد. از دیگر اشکالات دموکراسی شکننده بودن اکثریت مطلق گروه برنده در برخی موارد است. بطور مثال گروهی با بدست اوردن 51درصد کل ارا بعنوان پیروز مطلق انتخابات شناخته شده و این یعنی نیمی از جامعه با تفکرات گروه برنده همدلی ندارند و جامعه دوقطبی شده است. از دیدگاه بنده یک اکثریت واقعی در دموکراسی زمانی اتفاق می افتد که گروه برنده دو سوم (67درصد) ارا را بدست اورده باشد که در دنیای متشتت کنونی بدست اوردن چنین اکثریتی در یک کشور مشکل بنظر می رسد. از دیگر معضلات دموکراسی این است که عموما گروه(های) بازنده سعی می کنند با چوب لای چرخ گروه برنده گذاشتن، آنها را از تحقق وعده های خود باز دارند تا در دور بعدی انتخابات بتوانند جای آنها را بگیرند و به این ترتیب جامعه هیچگاه روی ارامش و وفاق و پیشرفت واقعی را نمی بیند. گاهی نیز اختلاف عقیده ها داخل یک جامعه انچنان پررنگ و بالاست که عملا تحمل یکدیگر برایشان دشوار و منجر به جنگ داخلی و بروز کشمکش های خونین می شود. متاسفانه این حالت در موارد اختلافات مذهبی بیشتر بروز می یابد. اما در مقابل این مشکلات چه می توان کرد و یک راه حل واقعی چه می تواند باشد؟
به نظر نگارنده بازتقسیم دنیا بر اساس دیدگاههای مشترک می تواند یک راه حل عملی، واقعی و پایدار برای ایجاد صلح جهانی باشد. راه حلی که باعث می شود همه مردم دنیا از زندگی در کشوری مطابق دیدگاه های خود لذت فراوان ببرند و برای پیاده سازی دیدگاههای خود نیازی به جنگ و خونریزی و شورش نبینند. در این دیدگاه کل مساحت قابل سکونت دنیا بطور دقیق مشخص می شود. سپس پیروان مکاتب مختلف فکری نیز براورد و اندازه گیری دقیقی می شوند. حال بر اساس میزان پیروان هر مکتب فکری مساحتی متناسب با تعداد پیروان، بعنوان کشور اختصاصی آن دیدگاه فکری به انان تعلق می گیرد و پیروان آن مکتب فکری می توانند کشور خود را بر اساس عقاید و باورهای خود اداره کنند. بطور مثال طرفداران حکومت های مذهبی در انشعابات مختلف و متعدد آن بتوانند با توجه به تعدادِ پیروان، هر کدام کشور مستقل خودشان را داشته باشند و یا طرفداران نظام های اقتصادی مختلف بتوانند بسته به تعدادشان کشور مستقل خودشان را داشته باشند و یا طرفداران گرایش های مختلف جنسی بتوانند بسته به تعدادشان کشور و قلمرو اختصاصی خودشان را داشته باشند. خلاصه آنکه پیروان هر مکتب فکری یا رفتاری، کشور مستقل خودشان را با قوانین دلخواه خودشان اداره کنند و دیگر شاهد کشمکش و درگیری داخل هیچ جامعه ای نباشیم. ناگفته پیداست که در این مدل تقسیم بندی، نژاد و رنگ و ملیت و زبان و غیره نقش خاصی ندارند و مبنای شناسایی کشورها صرفا عقاید مشترک پیروانشان خواهد بود. در این کشورها قوانین با نظر اکثریت بالای 80درصدی و چه بسا رای 100 درصدی مردم تدوین می شوند.
البته پیاده سازی این روشِ مرزبندی جهان قطعا به اسانی و بدون مشکل نخواهد بود. بطور مثال یکی از بزرگترین و پرچالش ترین موضوعات مورد مناقشه، محدوده تعلق گرفته به هر دیدگاه فکری خواهد بود. قطعا هر گروهی سعی و تمایل خواهد داشت بهترین سرزمین ها را برای خود انتخاب کند و در این خصوص چالشی جدی شکل خواهد گرفت و یا ناهمخوانی فرهنگی و زبانیِ افرادی که دیدگاه های مشترکی دارند و در یک کشور در کنار هم قرار می گیرند مشکل دیگری خواهد بود اما اگر با اصل موضوع موافقت جهانی حاصل شود انگاه می توان برای حل مشکلات و چالش های پیش رو نیز به چاره جویی و همفکری و مسیریابی پرداخت. مهم آن است که در قدم اول این دیدگاه بعنوان راه حل نهایی و بهینه برای رفع کشمکش های داخلی و بین المللی پذیرفته شود.
مهدی دولتی @charkhvand
تاملات یک ذهن جستجوگر
@zehnejostejugar