یک چیزهایی در ذهن انسان رد میشود که احساس میشود، باید آنها را گفت. باید ریخت بیرون. اما سخت است. به زبان آوردنشان دشوار است. فکر کردن به آنها هم همینطور. وقتی آنها بلند میگویی، یک جوری میشوی. خارجیها اسمش را میگذارند cringe. فارسی اش میشود چندش؟ نمی دانم. اما بالاخره، یک چیزهایی هست. مدام میآیند تا سر زبان، اما بعد بر میگردند در اعماق وجود. رفت و آمدشان سوزش دارد. آدم را بیتاب میکند.
هرگاه که بخواهد بیاید بیرون، پرسشها و وسواسها سرازیر میشود. نکند جایش نباشد؟ نکند مهم نباشد؟ نکند خواهان نداشته باشد؟ شاید انگشت نما بکند ما را. شاید بیشعور نشان دهد ما را. و یک عالمه «شاید و نکند و اگر و ولی و خدای نکرده» دیگر. ولی در آخر، باز هم حس میشود که یک چیزهایی هست که شاید باید گفت.
اما به کی باید گفت؟ به غریبهها تا کمتر قضاوت شوی و بعد ناپدید؟ یا به دوست و آشنا تا دلداری بشنوی و مشاوره؟ غریبه شاید بهتر باشد. یکهو یکی را بیاوری بنشانی شروع کنی به بافتن و گفتن و بالا آوردن. شاید بگوید عه! منم دلم درد است؛ حالت تهوع دارم. منم بیارم بالا شاید خوشت آمد. شاید قرص دل درد داشت و تعارف کرد. و بعد از آن دست در دست یکدیگر و چشم قفل شده روی چشم همدیگر، عشق آغاز شد. حالا عشق نه، نهایتا رابطهای که هر دو طرف در آن ذینفع باشند.اگر هم خوشش نیامد از محتوای استفراغ، راهش را میکشد، به کسی هم آسیبی نمیزند و اتفاق خاصی نمیافتد جز چند ساعت سرکوفت به خود که چرا الکی خود را باز کردی و آسیبپذیر نشان دادی و چرا اینقدر تو ضعیفی و ایجاد یک خاطره آزاردهنده دیگر برای ذهن اذیت کننده تا دوباره با یادآوری این خاطرات در تصادفی ترین زمان های ممکن، لحظات آزارندهای را به وجود آورد.
به دوست بخواهیم بگوییم؟ سلسله مراتبش پیچیدهتر است. مرحله اول یافتن آدم مناسب، مرحله بعدی زمان مناسب، بعد مکان مناسب. تا اینجا که شبیه به آمادگی برای سکس خارج از ازدواج در یک کشور با قوانین سختگیرانه است، در شرایطی که هورمونها امان را بریده است. اما خوب این آن نیست. بعد باید یک جوری بحث را بکشی وسط. باید جوری وانمود کنی که زیاد اهمیتی نمیدهی به این حرفها، در حالی که وجودت را خط خطی کرده است. یک جوری بازی کنی که انگار او میخواهد بشنود نه اینکه تو در حال مرگی که بالاخره بیرون بریزی. باید چهارچشمی بپایی که ضعیف به نظر نرسی. حواست باشد که اگر توجه نکند و حوصلهاش را سر بردی، سریع صحبت را قطع کنی و به سمت دیگری بروی. در کل، کول به نظر برسی در حالی که از پوسته سفت دفاعی خودت خارج میشوی.
اما، اصلا برای چه باید گفت؟ همین که رسوب کند در وجودت و آنها را در خودت بایگانی کنی تا با بهرهوری بالا خود را با ذهنت شکنجه دهی، چه مشکلی دارد؟ این همه دنگ و فنگ ندارد. این همه خطرات ندارد. یک دردی است، که از قبل بوده. بگذار باشد مرد حسابی. اصلا مگر اهمیتی دارد واقعا آن گفتهها؟ چیز عجیب و غریبی نیستند؛ بقیه از شنیدن آنها سودی نمیبرند. اصلا، حتی خودت هم نمیدانی آن چه حرفی است که شاید باید گفت. همین الان که مینویسم، نمیتوانم برای توصیف آنها کلمهای را انتخاب کنم. اصلا چیزی هست؟ اینقدر همه چیز نامطمئن است که شاید را کنار باید آمده است. چه وضعی است.
پ.ن: متاسفانه در نوشتار متن نتوانستم کول به نظر بیایم، بنابراین یک عکس از یک آدم کول میگذارم تا جبران شود.
