روز اول را یادت هست؟ در سرویس آخر شب مترو نشسته بودم. در واگن کناری بانوان. تو در آن سمت بودی. با شال قرمز و شلوار گشاد. من به سکوت و خلوتی مترو عادت داشتم اما تو را عذاب می داد. نگاهی به من کردی و رو برگرداندی. باز نگاه کردی و باز چشمانت را دزدیدی. ناگهان خودت را از جا کندی و بی پروا مانع بین واگن زنان و مردان را کنار زدی و روبروی من نشستی. موبایلت را نشان دادی و گفتی شارژ تمام کرده. پرسیدی که من پاوربانک دارم؟ خودت می دانستی که من پاوربانک ندارم. ولی به هر حال آمدی و پرسیدی. چندثانیه به چهره ات خیره شدم. زیبا بودی. قبل تر هم به تو گفته بودم. سراسیمه و از خجالت گفتم نه. آهی کشیدی. روی صندلی های خالی پا دراز کردی و با خودت گفتی که چه خسته کننده بود امروز. اما برای من حرفت قابل درک نبود. چون همه روزهای من خسته کننده اند. کارهایم مثل کاپشنی که آن روز پوشیده ام همیشه کهنه است. همچنان زیرچشمی مرا می دیدی و من هم زیرچشمی دستهای حنازده ات را دنبال می کردم که در حال بازی با موهایت بودند. جوری بی قرار بودی که انگار هیچوقت در چنین سکوتی و در چنین انزوایی قرار نداشتی. اما آن انزوا، خانه من است. آن یک نواختی ریتم زندگی من است. واگن من همیشه پر از صندلی های خالی بوده است. بلند شدی و آمدی و کنارم نشستی. دستانم را بیشتر در کاپشنم فرو کردم. گفتی که چقدر عجیب است؛ مترو خالی است. گفتم عادیست. گفتی کدام ایستگاه پیاده می شوی؟ گفتم آخری. گفتی اولین بار است که این خط را در این ساعت سوار می شوی؟ گفتم برای من این ساعت همیشگی است. پرسیدی خسته نمی شوی؟ گفتم نمی دانم. آهی کشیدی و گفتی من که خسته شدم. موبایلت را باز کردی. فقط 5 درصد شارژ داشت. اما به هر حال موسیقی ای پخش کردی. انگلیسی می خواند. نمی فهمیدم چه می گوید. می دانم که تو هم نمی دانستی. اما زیبا بود. صدای حرکت مترو را محو کرده بود و فقط آوای نرم خواننده بود و دست حنازده ات که با ریتم آهنگ چپ و راست می رفت.
بعد از اینکه آهنگت تمام شد و از مترو پیاده شدی، در ذهنم ماندی. وقتی که چشمانم را برای لحظه ای می بستم، دیدگان سیاهت را می دیدم. عجیب بود؛ فکر نمی کردم اینطور شود؛ اما در خاطرم ماندی. صدایت در گوش هایم پیچید. این را به تو نگفتم که تجدید دیدار ما در دو هفته بعد اتفاقی نبود. دست خودم نبود، اما هر روز بعد از دیدار اول همان ساعت در همان خط و همان واگن می نشستم و منتظر بودم که دوباره پیدایت کنم. ساعت ها در ایستگاهی که پیاده شدی می ایستادم و بارها کسان دیگری با شال قرمز را با تو اشتباه می گرفتم. کاری جز این نداشتم. باقی زندگی ام از این پرسه ها تباه تر بود. گشتن به دنبال تو برایم هدفمندتر بود. بعد از روزها گشتن به دنبال تو، دیدار دوم ما رقم خورد. یادت هست؟ دقیقا روی همان صندلی قبلی، در همان واگن قبلی نشسته بودم و تو آمدی. اول مرا ندیدی. بعد دیدی و نشناختی و قلبم تیر کشید. دقایقی بعد دوباره دیدی و این بار شناختی و بدنم گرم شد و ضربانم بالا رفت. همان شال قرمز سرت بود. همان شلوار گشاد و همان مانتوی تیره. مثل دفعه قبل مانع را کنار زدی و روبرویم نشستی. گفتی عجیب است که دوباره یکدیگر را دیدیم. تایید کردم. گفتی حتما دلیلی دارد. دلیلش من بودم، اما چیزی نگفتم و تایید کردم. گفتی هنوز هم به واگن های خالی عادت داری؟ گفتم دیگر از آنها خسته شدم. خندیدی. چقدر زیبا بود خنده ات. گفتی باز هم مقصدت ایستگاه آخری است؟ گفتم نه! ایستگاهم ایستگاه توست. گفتی گرسنه ای. گفتم همچنین. گفتی چه جالب! با هم شام بخوریم؟ گفتم هرجا روی منم به دنبالت. همه اینها را یادت هست؟ درست است؟
یادت هست چقدر به زندگی عجیبم می خندیدی و می گفتم بخند و اشکال ندارد؟ یادت هست می رفتیم به مکان های ساکتی که فقط من می شناختم و کس دیگری آن اطراف نبود؟ یادم هست که همیشه سکوت و یک شکلی مکان ها را به هم می ریختی و نگاهت می کردم و لذت می بردم و تو هم از اینکه مرا مجذوب کردی خوشحال بودی. چقدر چهره ات بامزه می شد وقتی غذای تند به خوردت می دادم.یادت هست در متروها و اتوبوس های خلوت می رقصیدی و مرا مجبور به رقص می کردی؟ هیچوقت از رقص خوشم نمی آمد. اما با تو، همه چیز فرق داشت. من فرق داشتم. دیگر سنگ نبودم و رود شدم. قبل از تو شام هایم طعم نداشت. خواب هایم رویا نداشت. آسمانم آلوده بود و ستاره نداشت. آمدی و درخشانش کردی. حال برگرد ای عزیز دل. برگرد و زندگی تاریکم را دوباره روشن کن. هر واگنی بی تو خالیست برای من. هر روزی بی تو ابری است برای من. برگرد به خانه. چرا غیبت زد؟ یادت نبود که ضعیفم و تحمل ندارم؟ نمی دانستی که از تاریکی می ترسم؟
این را باید خوب یادت باشد. آن صبحی را که دیگر پیدایت نشد را باید یادت باشد. ساعت ها سر قرارمان ایستادم و نیامدی. چرا نیامدی؟ وحشت زده بودم. به هر طرف می دویدم و بغض کرده بودم. چرا نیامدی؟ در عرض چند دقیقه همه زندگی ام پوچ شد. خانه ام خراب شد. دنیایم سرد شد. چرا نیامدی؟ سراغت را از هر کسی گرفتم و کسی خبری از تو نداشت. انگار که هیچکس تو را نمی شناخت. نبودی که ببینی شب ها با گریه می خوابیدم. خیلی وقت است خورشید را ندیده ام. چرا نمی آیی؟
بیا که دلتنگم. دلتنگ آن لبان قرمز و آن ابروان ظریف. دلتنگ آن لبخندم و آن دستان حنایی سفید. دو هفته است که در تختم و زیر پتویی که دیگر بدون تو گرم نمی کند. از سرما به خود می لرزم و از دوری ات می گریم. اشک هایم تمام شد. بیا. بسیار به دنبالت گشتم و پیدا نکردمت. در خیابان ها زمین خوردم و مثل دیوانه ها در پی نشانی از تو بودم. دیگر پاهایم جانی ندارند. بیا. بیا و نجاتم بده. نیایی، مرگ سراغم می آید. آدرس خانه ام را که یادت هست؟
