ویرگول
ورودثبت نام
از اهالی بیابان
از اهالی بیابانمن در بیابان هستم.
از اهالی بیابان
از اهالی بیابان
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

خوابهای عجیبی می بینم

فکر می کنم بیشتر از یک هفته شده است. خواب های بدی می بینم. خواب های اول مثل فیلم های عذاب آور طولانی بودند. فیلم هایی که قصدشان آزار مخاطب است. حول موضوعاتی بودند که فکر کردن در مورد آنها در بیداری من را وحشت زده می کرد. می گویند خواب ها هیچگاه از منطق دنیای واقعی پیروی نمی کنند و با این حال در خود زمان رویا، همه چیز منطقی است. خواب های من هم همینطور بود. اما بی منطقی آنها ابلهانه و خنده دار نبود. غیر معمول بودنش، مثل نقاشی های سورئال ترسناک، وحشت آفرین بود. چند تا از آنها نخست همه چیز آرمانی بود و لبخند روی لبم واقعی بود. اما ناگهان همه چیز از هم می پاشید. به سیرکی تبدیل می شدند که دلقکش آدم کش بود. ماتریکسی می شدند که اختلال پردازش پیدا کرده بود. ناگهان همه دنیا سفید می شد. در جمع دوستانم، در حالی که صحبت ها لذت بخش پیش می رفت، لبخند هایشان کش دار می شد و صدای خنده شان شبیه به قاتلان خونخوار می شد. به کوچه تاریکی کشیده می شدم و کوچه هر لحظه تاریک تر و تنگ تر می شد و صدای خنده ها بلند تر.

چیز عجیب تر درمورد آنها اینکه، در بعضی از آنها انگار که هوشیار بودم. انگار که بیدار بودم. نیمی از واقعیت و نیمی از خواب را می دیدم. دنیا را گاهی کنترل می کردم. چیزی میان بیداری و خواب. انگار که کامپیوتری را هک کرده باشم. سعی می کردم خرابی های به بار آمده را درست کنم. در لحظات بد، چیزی فریاد می زد که بلند شو، این یک خواب است.


جدیدا اما دیگر خوابها یک فیلم سینمایی مستقل نیستند. غیرقابل تعریف اند. مثل بازارهای کثیف شهرهای بزرگ، به هم ریخته اند. همه چیز خواب های جدیدم به هم ریخته است. هزاران رویا و هزاران فکر در هم آمیخته شده اند. خوابهایی این سه شب من، شبیه به یک کلاژ است. تکه ای از هر چیز به بدترین شکل کنار هم قرار گرفته اند. از یک دنیا به دنیای دیگری می پرم. از یک خانه به کوچه دیگری. تصاویری می بینم که به خاطر غرورم، اجازه تصور کردن آنها را در روشنایی به خودم نمی دهم. در این خوابها، اتفاقات و مکان ها و شخصیت ها نیستند که ترسناکند. این تدوین دیوانه وار آن است که ترسناک و آزاردهنده است. مثل یک مخلوط وارونه از واقعیت است. در این شب ها، یا بهتر باشد بگویم صبح هایش، هم اتفاق عجیبی می افتد. شاید هر بار سه یا چهاربار سعی می کنم از رویا خارج شوم و بیدار شوم. حتی چشم هایم را باز می کنم و روی تخت می نشینم. اما قدرتی عجیب من را دوباره درازکش می کند و ذهنم را قرض می گیرد. مانند این است که آهن ربایی جادویی زیر تختم پنهان شده باشد. یا ماده لزج چسبناکی اجازه خروج را به من ندهد.

این صبح ها عجیب می گذرند. شب قبلش با خودم می گویم نکند باز هم ماجرای عجیبی را داشته باشم؟ نکند دوباره مردن کسی را به شکلی ببینم که اصلا دوست ندارم حتی صدم ثانیه ای از آن را تصور کنم، نکند ذهنم دوباره تدوینی از رویاها را امتحان می کند که دیدنش در دنیای عادی به هر انسانی حالت تهوع می دهد؟ این روزها عجیب می گذرند. خواب های عجیبی می بینم. و بدتر از آن، این بار همه شان به یادم می مانند. به خصوص آن بدها.


خوابرویاشرح حالعجیبترسناک
۱۱
۵
از اهالی بیابان
از اهالی بیابان
من در بیابان هستم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید