تنهایی هردفعه رنگ عوض می کند. یک بار مثل قصری مرموز و زیبا در ابرها است و یک بار مثل دخمه ای تاریک و پوسیده در بیابانی خشک. گاهی از آن لذت می بری و گاهی عذابت می دهد. لذت بردن از تنهایی کار آسانی نیست. حتما باید ساعات بی حرکت و بی هدفش را گذرانده باشی، حتما باید بیدار ماندن در تاریکی مطلقش را تجربه کرده باشی تا بتوانی از آن لذت ببری. مجبوری که اول بگذاری سیاهی ها تمام ذهنت را پر کند، تا بتوانی فانوس های زیبا و جادویی آویزان در خیابان انزوا را ببینی. اما حتی وقتی که به یاد گرفته باشی چطور با آن کنار بیایی، بی کسی و تنهایی دست از زخم کردنت بر نخواهند داشت. لحظاتی پیش می آید که هیچ چیز برای تکیه دادن نداری، جز یک دیوار بتنی سخت که هیچکس روی آن یادگاری ننوشته است.

در تنهایی قابلیت های جدیدی به دست می آوری. یاد می گیری برای هیچکس، با لبخند به ستاره ها اشاره کنی و لبخند بزنی. یاد می گیری به جک های خودت بخندی و با نوشته های خودت گریه کنی. می توانی به اندازه دو نفر غذا بخوری. یاد می گیری هیجانت برای صحبت کردن درمورد فیلم جدیدی که دیدی را کنترل کنی. می توانی دست در دست باد بگذاری. تنهایی تو را با باد آشنا می کند. با باد می رقصی. اطرافت را نگاه می کنی و می بینی که باد، با چرخ هایش برگ ها آرام بلند می کند و تاب می دهد تا خودنمایی کند. دست در دست باد می گذاری و در شب، زیر فانوس های آویزان در خیابان انزوا، می رقصی. گاهی هیجانی می شود و لباست را تکان می دهد و گوش هایت را می فشارد و گاهی به آرامی، گردن و صورتت را نوازش می کند و می گذارد که تو درون آن غرق شوی. در تنهایی هیچکس جز باد با تو نخواهد رقصید. و هیچکس به زیبایی او نخواهد رقصید.