ویرگول
ورودثبت نام
از اهالی بیابان
از اهالی بیابانمن در بیابان هستم.
از اهالی بیابان
از اهالی بیابان
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

آهنگی که در پایان دنیا، پخش خواهد شد!

زمان زیادی است که این آهنگ و هنرمندان آن را می شناسم. فکر می کنم دو سال یا سه سال پیش. اما هر بار، حس آن تازه است. و هربار، چیزی را حس می کنم که وجود ندارد.

برایم سوال بود که چرا کسی این موسیقی را نمی شناسد. بعد که آن را سرچ کردم دیدم که بازدید خوبی در یوتیوب دارد. اولین بار که موزیک ویدیو اش را در تاریکی، و در حالی که تصاویر متحرک ساده اش خیره شده بودم و پا به وضعیت ذهنی عجیبی گذاشتم، کمتر از پنج میلیون بازدید داشت. بار بعدی که به آن سر زدم بیش از شش میلیون. سپس 24 میلیون و حالا، 34 میلیون نفر آن را تماشا کرده اند و از بخش کامنت ها مطمئن شدم که همه آنها چیزی را حس کرده اند که من کردم. (برای دیدن لینک VPN روشن کنید)

https://youtu.be/fdixQDPA2h0


آهنگ Moon از Kid francescoli انگار که در یک حلقه تکرار گیر کرده است. اما به شکل عجیبی جادو می کند. مانند وقتی است که نقطه ای از سرتان را پیدا می کنید و در دورهای آرام، آن را مدام ماساژ می دهید. این قطعه نماینده لحظه ای از زمانی است که مطلقا هیچ کاری نمی کنید. زمانی که بدنتان - به هر دلیلی - آنچنان کوفته است که همه افکار آرام جاری می شوند و فضای اطراف انگار که با سرعت از شما عبور می کند. و یا اینکه شما عبور می کنید.

موسیقی انگار متعلق به خاطره ای است که هیچگاه نداشته اید. شکست عشقی ای که وجود ندارد و نوستالژی ای که برای شما نیست. اما همه آن را حس می کنند. اما چیزی فراتر از این ویدیو که چشم را خیره و در عین حال کور می کند و موسیقی ای که مثل آرامبخشی قوی عمل می کند وجود دارد. این موسیقی و صفحه یوتیوبش بهانه ای برای ارتباط است. ارتباط با افرادی که تنها از آنها یوزرنیمی باقی است و چند جمله. در یک قانون نانوشته، انگار که همه چیزی را که حس کرده اند به اشتراک می گذارند. یکی از مونسی می گوید که هیچگاه نداشته اما به دنبالش است. یکی از رابطه نافرجامش می گوید، یکی دیگر از سفر، یکی از روزهایی که به فکر خودکشی بوده و یک نفر هم می نویسد: «وقتی که دنیا تموم میشه، این آهنگ در تیتراژ پخش میشه.» و هرچقدر که فکر می کنم، می بینم که چقدر این جمله در موردش درست است. این موسیقی ای برای پایان است. پایان یک داستان، یک روز، و ورود به یک بی نهایت. دیگری نوشته است «تصور کنید که زمان مرگ، این آهنگ پخش شود و تمام خاطرات زندگی تان در همین شش دقیقه و سی دو ثانیه از جلوی چشمانتان رد شود.» و دقیقا این آهنگ برای خاطرات است. برای وقتی است که دلتان برای روزهایی که خوشحال بوده اید تنگ شده است و می خواهید با به یاد آوردن لحظاتی که گذرانده اید، اشک بریزید. این آهنگ خاطره هایی است که هیچگاه نداشته اید. و ترغیب می شوید که متناسب با آن خاطره ای بسازید.

توصیه می کنم که حتما کامنت های پست را بخوانید. ببینید که چطور یک آهنگ، میلیون ها نفر از اطراف دنیا را به یک دیگر متصل کرده است. چگونه انسان هایی که نمی شناسید و هیچگاه نخواهید شناخت، با شما احساسی را به اشتراک می گذارند و اتفاقا، شما هم عمیقا آن را می فهمید. لحظات دیگران را با بخوانید و ببینید که چگونه تصاویر آنها جلوی چشمان شما ظاهر می شوند. این موسیقی و این موزیک ویدیو، بخشی از انسان را بیدار می کند که همه، بدون توجه با هر تفاوتی، آن را دارند. و برای شش دقیقه و سی دو ثانیه به بسیاری متصل می شوید.

Slowly: 7N0YVY


موسیقیاحساسارتباطهنرنوشته
۴
۲
از اهالی بیابان
از اهالی بیابان
من در بیابان هستم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید