در مورد داستان همشهری کبوتر
نویستده: رومن گاری؛ نویسندهی فرانسوی
زاویه دید: من قهرمان
مکان: مسکو، امریکا
زمان: زمستان ۱۹۳۲
ژانر: #طنز، #سیاسی
سبک: #کلاسیک
تم: صلح
#شخصیتها: راکوسن، راهنما، راوی، پاسبان، #کبوتر، #سورچی
طرح: دو مرد #امریکایی که ضربهی #اقتصادی بزرگی خوردهاند به توصیهی پزشکشان برای تنوع و تفریخ و بازیابی روحیهی ازدست رفتهشان به شوروی میروند. اما در آنجا با وقایعی روبهرو میشوند که برعکس احساسات و عرق ملیشان را جریحهدار میکند.
من در ابتدای داستان حس میکردم قراره #راوی در پایان داستان یکمرتبه از خوابی سنگین بپرد. هرچند به شهرت نویسنده نمیخورد که چنین کار غیرحرفهای انجام داده باشد. تا به این جمله رسیدم و مطمبن شدم هدف چیز دیگریست: به شیوهی همهی سورچیهای روسی هست و بالش را تکان میداد تا گرم شود" در مقام یک پیشتاز سوسیالیسم مطلقا هیبت و هیمنهای نداشت. حتی کمتر کبوتری دیدهام که به اندازهی او نسبت به سرووضع خود بیاعتنا باشد...
من در کل مدت خواندن این داستان حس میکردم دارم یک مقالهی سیاسی اقتصادی میخوانم.
اما مهارتهای نویسنده در جاهایی این فکر را از من دور کرد. مثل وصل کردن فضای رئال به سورئال، گرچه به پای داستانهایی مثل مسخ کافکا یا صدسال تنهایی گابریل گارسیا مارکز نمیرسد.
البته این #ایده درجهت ایجاد فضای طنزآلود بکار گرفته شده و گمان نکنم نویسنده بهیچوجه قصد نوشتن داستانی با سبک سورئال داشته.
با آوردن کبوتر بجای سورچی به تعلیق داستان کمک زیادی کرده.
در هر صورت #داستانی بیادماندنی است و بیشتر از هر چیز رد سوسیالیسم را در آن میبینیم و ایجاد نظم اجتماعی که گویا روسیه در این زمینه جلوتر بوده.
#فریال_زکوی