دربارهی داستان چهرهی غمگین من از هانریش بُل
باز هم یک داستان غمناک از بشر امروزی در دنیای مدرن و اینهمه پارادوکس. اینهمه ظلم و ستم از طرف دنیای پیرامون به یک انسان. مسائل پیشپا افتاده بُلد و مهم میشوند و مسائل مهم کنار گذاشته میشوند!
تنهایی و انزوای بشر امروزی ماندن در آن که ارجح است بر هرگونه زندگی انگلی با دیگر همنوعان!
داستان زیباییست. که سرشار است از توصیفاتی از تصاویر زشت و زیبا از زبان من راوی. من قهرمان.
پاسبان فقط یک جملهی مهربانانه دارد: ما همه رفیق هستیم. و بعد از آن همهاش تحقیر و توهین و ضًرب وشتم. انگار هانریش بل میخواسته درد بشر را با این داستان به خود بشر بفهماند. فاجعهی #مدرنیته و تنهایی بشر. و ظلمی که در حق خود میکند. درواقع هر #انسان مثل آینهای میشود برای دیگری؛ منتهی یک آینهی کدر و زنگار گرفته.
و مثل همیشه؛ زن خانهدار که از همه بدبختتر است. یعنی بدبختی او در این جامعه نشان داده شده. که حتی درزمان جنگ نقش تععیینکننده اما ناپیدایی دارد. باز هم وسیلهایست برای مرد. بطوریکه زنهای فاحشه فقط برای خوشگذرانی مردان آزادی رفتاری دارند و زنهای خانه دار برای انرژی بخشیدن به مردان کارگر باید بالاجبار #خندان و بشاش باشند و از آزادی رفتار محروم!
این یک مشت نمونهی خروار است و در داستان این ظلم و اجبار را برای راوی هم میبینیم در صورتی که تنها گناهش غمگین بودن چهرهاش است. و یا شاد بودن در زمانی که مسرور بودن ممنوع است. و #صابون که بارها تکرار شده.( اگر کسی میدونه چرا لطفا بگه من پیدا نکردم). اما توی فیلم آلمان سال صفر هم دیدم.
این یک داستان #ضد_جنگ محسوب میشه.
بقیهی موارد رو به دوستان دیگر میسپارم.
#فریال_زکوی