دلنوشته

???#نامه ‌ای به کودک درون

راستش را بخواهی فکر می‌کردم من تو را بزرگت کرده‌ام. حالا اما فهمیده‌ام که انگار تو مرا بزرگ کرده‌ای. درست جایی که من حالا ایستاده‌ام، تو ایستاده بودی _ روزی از گذشته‌ای نه‌چندان‌دور که در قاب واقعیت خیلی دور نیست. آن روز،... همان روز را می‌گویم که حسابی هیجان داشتی و دست مرا می‌گرفتی و با خودت به تمام شیطنت‌های فانتزی‌ می‌کشاندی.‌ تو اصلا‌ً متوجه نبودی من را به چه کارهایی وامی‌داری. کارهایی که حتی در کودکی‌ام هم نکرده بودم. من انجام می‌دادم و تو تشویقم می‌کردی. من می‌دویدم تو دست می‌زدی، می‌نشستم سوتکی برمی‌داشتی و در آن می‌دمیدی. حتی در خواب‌های شبانه‌ام سرک می‌کشیدی. آخر انتقام چه را از من می‌گرفتی؟ انتقام این که فقط برای زمان کوتاهی به اندازه‌ی یک عمر دور انداختمت؟ فقط برای چند سال ناقابل؟ چند سال انسان‌ی؟ اصلاً سال یعنی چه؟ زمان مگر معنایی دارد برای تو؟ می‌دانی، اعداد فقط قوانینی هستند که ما ساخته‌ایم اما گویا تو زیادی زمان را جدی گرفته‌ای. در تقویمِ دل، این کلمه معنایی ندارد. ما زمان را خودمان کوک کرده‌ایم...

اما خوب آمدی. خوش آمدی به دنیای بزرگانِ کوچک‌نما یا بهتر بگویم؛ کوچکان بزرگ‌نما. می‌دانی تو همیشه شاهزاده بوده‌ای. نه نه؛ یک پرنسس. پرنسسی که نه تنها در یک قصر، که در چندین قلعه زندانی شده بود. تو گاهی سیندرلا می‌شدی و گاهی زیبایی که خفت. گاهی فیونا بودی و گاهی سفیدبرفی‌. آن روزها السا را نمی‌شناختی؛ نه. مغرور بودی و زیبا. اما حالا درست شبیه شاهزاده السا شده‌ای. زیرک و دانا. هرگز به انتطار شاهزاده‌ای با اسب سفید نخواهی نشست. تو خودت یکه‌سوار سرزمین رویاهایت هستی. سرزمینی که دیگر در رویاهایت نمی‌گنجد.

آن‌جا فقط در باورت است. باوری حقیقی که ویران شد. تو در قلعه‌هایی با حصارهای بلند و زیبا که همه چیز به خود دیده‌اند زندانی بوده‌ای. بگو ببینم در آنجا چه‌ها دیدی؟ خوشی ؟ ناخوشی ؟ تغییر ؟ سازندگی روح؟... شاید خرابی، جنگ، خونریزی، سکوت و مرگ! که بی‌تفاوت از کنار احساساتت گذشتی. بزرگ شده‌ای؟ شاید گاهی هم، ای، همچین، بگویی نگویی جشن و سرور و خوش‌گذرانی کم‌عمقی به چشم دیده‌ باشی. گاهی هم بلکه شاهد صف‌های طولانی از مردمانی بوده باشی که برای تکه‌ای نان همدیگر را لت‌‌وپار می‌کرده‌اند، وحشیانی که خون می‌خورده‌اند. نه، تصور نکن خون را توی شیشه می‌خورده‌اند یا دراکولاصفت و زامبی‌وار به یکدیگر حمله می‌کرده‌اند. یا به گردن هم می‌چسبیده‌اند و خون می‌مکیده‌اند. آن‌ها با پنبه سرها‌ی هم را می‌زدوده‌اند و بعد آرام‌آرام نوش‌دارو به سرهای بریده‌ی هم می‌خورانده‌اند.

ببری دیدم که پشه می‌خورد. و گرگی که بره را جان به‌سر می‌کرد اما او را نخورد. حالا به من بگو، تو من را نمو داده‌ای یا من تو را؟ راستی اصلاً مگر فرقی هم می‌کند؟ مهم این است که هردویمان بزرگ شده‌ایم و به تماشای گذشته‌ای نشسته‌ایم که روزی خواهد آمد!

#فریال_زکوی

✍#حوراء