"افسانه"
نگاهش اینطرف است؛ مردی که روبهرو نشسته. دایرهی مردمک چشمانسبزش مرکزیتی ندارند. سرِ کممویش، گوشهای والاش را نمایانتر کرده. با دکمههای لپتاپ وَر میرود. مرد حدوداً شصتساله است.
از میزکار جدا میشود و بهسمت قهوهجوش میآید. فنجان را پر میکند و با قدمهایی بلند، بهسمت میز پذیرایی میرود. درحال همزدن قهوه، بهسمت میز کارش برمیگردد. بخار سفید مثل ابر نوپایی از لیوان فرار میکند. یک قُلُپ نوشیدنی سر میکشد . دستش ثابت، روی دکمهها مانده و نگاهاش به نقطهای خیره است.
بلند میشود و بهسمت کتابخانه که سمت راست میز کارش، روی دیوار مجاورش نصب شده میرود.
تمام مدت تلخندی روی لب دارد.
تلفن را برمیدارد و شمارهای میگیرد. بعد از چندثانیه صدای بم و خفهاش از کانال حلق تراوش میکند.
- الو. سلام.
میگم خواستی بیای، سر راه اون تابلوی نئون رو بگیر بیار.
بدون اون کارمون نمیگیره که. بنگاه از طبقهی هشتم چطوری دیده بشه؟۰
سرش را میچرخاند و به عقربههای کوتاه و ضخیم ساعت دیواری که درست بالای سرش نصب شده نگاه میکند.
دوباره گوشی را بر میدارد و میپرسد:
- خانم سیف، مراجع داریم؟
ساعت ۹؟
خیلهخب، پس فرصت دارم.
مرد بهسمت تراس میرود که سرتاسر یکی از سطوح فضای چندضلعی بنگاه را تشکیل داده و در سمت چپ میزکارش است. دستی به ساقههای بلند بامبو و بعد هم برگهای بنجامین ابلقاش میکشد که جلوتر از پردهی یشمیای که روی حریر سفید نصب است، قرار دارند. مرد فنجانبهدست، بهسمت تراس میرود و حریر را کنار میزند و پنجره را باز میکند.
دانههای درشت برف، بیصدا به شیشه میخورند و تعدادی از آنها روی برگهای سبز میپرند. پنجره را میبندد و بهسمت میز کارش میرود.
دوباره به کتابخانه بزرگ خیره شده که انواع کتاب در قفسههایش، به ترتیبِ رنگ چیده شدهاند.
اولین و پایینترین قفسه، پر از کتابهایی با جلدِ سیاه است.
مرد، هر چنددقیقه یکبار دستش را زیر چانهاش میگذارد، به کتابهای اولین قفسه خیره میماند و ابروهایش بههم نزدیک میشوند.
پشت برگهای سبز گلدانها، روی شیشهی تراس چیزی نوشتهشده. کلمات نصفهنیمه دیده میشوند. از چپ به راست:
"زمان... زمانی،...رفته..." یا ، ..."نرفته".
تلفن زنگ میخورد. مرد میانسال بعد از مکث کوتاهی گوشی را برمیدارد و آرام میگوید:
" لطفاً راهنماییشون کنید."
از جایش بلند میشود و همزمان دکمههای کت زیتونی رنگاش را میبندد. صدای باز شدنِ در با آوای سلامی مردانه قاتی میشود.
مرد میانسال چندقدم جلو میرود.
زنی سالخورده با پالتویی سیاه و بلند وارد میشود. زن راحت قدم برمیدارد. دستش را به طرف آقای زمانی که در حال تعارف برای نشستن است دراز میکند و از او خواهش میکند که بنشیند. پالتویش را کنار دستش، روی مبل میخواباند. کیف سیاه براقش را باز میکند و یکبسته سیگار و یک فندک سفید بیرون میآورد. با کلماتی شمرده و واضح، از آقای زمانی برای روشن کردن سیگار اجازه میگیرد. آقای زمانی بیوقفه با حرکت همزمان دست و سر به او اجازه میدهد. نیمرخ راست خانم مسن کاملاً دیده میشود. مژههای بلند و پرپشتاش آغشته به ریمل است. سیگار روشن را با لرزش دست، به لبهای باریکاش نزدیک میکند. پُک سطحی و کوتاهی بهآن میزند. صدای کلفت و مردانهاش در فضای پیرامون میپیچد:
- بنده سرپرست هستم، افسانه سرپرست. کارمند بازنشستهی دفتر ثبت اسناد.
بسیار امیدوار هستم به من و خانوادهم کمک کنید.
- در خدمتم سرکار خانم، من هم امیدوارم.
مرد از او میخواهد مختصری از آنچه او را رنج میدهد بازگو کند. زن، آه بلندی بیرون میریزد و میگوید:
- آقای زمانی، ولخرجیهای من و رفیقبازیهای همسرم باعث شد هیچ...
پُکِ دیگری به سیگارش میزند...
خاکستر را در جاسیگاریای که ازکیفاش بیرون آورده میتکاند و ادامه میدهد:
- ... باعث شد هیچ اندوختهای برای دوران پیری نداشته باشیم.
مردِ بیخیالیه. از اولش هم همینطوری بود. بچهها که بزرگتر شدن، برای تامین خواستههاشون، مجبور شدم پول نزول کنم. اونم بدون اطلاع همسرم.
چند سرفهی خشک میکند و ادامه میدهد:
- برای تسویهی اون پول مجبور شدم از افراد دیگه هم پول نزولی بگیرم...
آقای زمانی که روبهروی زن روی مبل راحتی نشسته؛ کوتاهتر از قبل دیده میشود. نگاهاش روی میز به ظرف شکلات خیره مانده. چند دقیقهبعد، نیمخیز میشود و ظرف را جلوی خانم سرپرست میگیرد.
زن یک شکلات تلخ برمیدارد و ادامه میدهد:
- اونقدر بدهیهام روی هم تلنبار شد که بالاخره دودش تو چشم بچههامون رفت.
سیگار را که نصفه شده برمیدارد و پک طولانی و عمیقی به آن میزند.
- فقط یکی از پسرهام خداروشکر دستش تو جیب خودشه. دخترم و پسر دومم هنوز به ما وابستهن. متاسفانه هردوشون بیکارن!
ادامه داره --------->