امروز حسی رو در من زنده کردید که از همهچیز دنیا برام ارزشمندتره.
مژههای بلند خانم سرپرست
تندتند به هم میخورند. نگاهی به آقای زمانی میاندازد و از او درخواست میکند که مبلغ پیشنهادیاش را بگوید.
#قراردادی را امضاء میکنند. خانم سرپرست تشکر میکند و با قدمهایی کُند بهسمت در میرود. قبل از رسیدن به در، توقف میکند و میگوید:
- آقای زمانی... سوالی از شما دارم.
- بفرمایید. در خدمتم.
- شما چهطور #کتابی که قبلاً #چاپ و #تکثیر کردین رو دوباره میفروشید؟
دندانهای ردیف و# سفید آقای زمانی نمایان میشود.
- خیلی زودتر از این منتظر شنیدنش بودم.
ادامه میدهد:
- داستانهای من، هیچکدوم هنوز چاپ نشدن. تکتک کتابهایی که میبینید، به صورت کاملاً شخصی، توسط یکی از دوستانم و از هرکدام یک نسخه چاپ شده.
#خانم_سرپرست چند بار سرش را روبه پایین تکان میدهد. و از پشت دندانهای جرم گرفتهاش میگوید :
- عالیه.
خطوط افقی روی پیشانی آقای زمانی واضحتر شدهاند و چشمان سبزش غرق اشک. سیب #آدمش را قورت میدهد. فضای بنگاه از دود #سیگار خانم سرپرست پُر است. آقای زمانی به سمت تراس میرود، در را باز میکند. دانههای بزرگ برف، همراه با بادی شدید روی سرامیکهای سفید و برگهای سبز پخش میشوند.
دستمالی برمیدارد و گوشههای چشمانش را یکییکی پاک میکند. نگاهی به جای خالی کتابش میاندازد. آهی میکشد و با خودش چیزی میگوید که شنیده نمیشود. بعد با صدایی بلند و واضح میگوید:
- " افسانه!"
بهسمت در میرود و از خانم سیف میخواهد که تا نیم ساعت آینده کسی را داخل نفرستد.
کشوی میز کارش را باز میکند. یک قاب عکس بیرون میآورد. چندلحظهای بهآن خیره میشود. دستی روی آن میکشد و آن را به لبهایش نزدیک میکند. چهار بوسه به چهار نقطه از عکس میزند. بعد آرام عکس را از لبهایش دور میکند، آن را سر جایش در کشوی میز میگذارد، بهسمت کاناپه میرود و روی آن دراز میکشد.
چُرت آقای زمانی با صدای تلفن جِر میخورد. ساعت ۱۱ است.
- خیلهخب، پنج دقیقهی دیگه بفرستینشون.
لبهی پایین پیراهن پستهای رنگاش را زیر کمر شلوارش فرو میدهد. کمربند چرماش را جابهجا میکند و با کمری صاف، پشت میز مینشیند. صدای بازشدن در شنیده میشود. کسی سلام میکند. آقای زمانی به سمت او میرود. در وسط سالنِ بنگاه، هردو بههم میرسند.
#مردی با قد #متوسط، و #چاق وارد میشود. موهای جوگندمیاش را در قسمت بالای پیشانی کنار زده. آقای زمانی او را بهقسمت نشیمن سالن راهنمایی میکند.
توضیحاتی در مورد کار بنگاه و نحوهی واگذاری و فروش داستان برایش میدهد و از او میخواهد که علت مراجعهاش را بگوید. مرد، مرتباً سرجایش جابهجا میشود، بعد از چند دقیقه شروع به حرف زدن میکند. چند کلمهی بریدهبریده میگوید که واضح نیست. چانهاش میلرزد.
آقای زمانی به او خیره شده.
- خواهش میکنم راحت باشید. لطفاً چند نفس عمیق بکشید و اول خودتون رو معرفی کنید.
مرد آرام میشود. دستش را توی جیب اُورکتش میبرد و یک دستمال سفیدِ تاشده بیرون میکشد. عرق پیشانیاش را خشک میکند و میگوید:
- مم من م مهرتاتااج هستم. کاکاکارررمند شررکک....
رگهای پیشانیاش متورم میشوند. از جایش بلند میشود و مشت محکمی به کف دست چپخودش میکوبد. آقای زمانی سریع ازجا بلند میشود. دستش را روی شانهی مرد میگذارد. اما مرد دست زمانی را کنار میزند و بهسمت در میرود. آقای زمانی با صدایی نرم میگوید:
- آقای مهرتاج، از آشنایی با شما واقعاً خوشوقتم. لطفاً آرام باشید و مطمئن باشید من شنوندهی خوبی هستم. ضمناً اینو بدونید که من هم، زمانی مثل شما لکنتزبان داشتم ولی خوشبختانه تونستم از شرش خلاص بشم. این مسئلهی بغرنجی نیست. خیلیا رو میشناسم که اینجوری هستن.
مرد آرام میگیرد. برمیگردد و سرجایش مینشیند. خانم سیف وارد میشود. سینی را روی میز میگذارد، به مهرتاج نگاه میکند. ابروهایش درهم میرود. آقای زمانی از خانم سیف تشکر میکند و از او میخواهد که تنهایشان بگذارد.
آقای مهرتاج شروع به صحبت میکند. جملات جدید از دهانش کمی شمردهتر ادا میشوند. چهرهاش آرام است. آقای زمانی اینبار به چشمان قهوهای رنگ او خیره نیست.
- وووقتی نوجوون بودم، جججنگ شد. اون زمان اوج شششیطنت و سرخوشیمون بود. به مُردن فففکر هم نمیکردم، اما هههییچ ووقت پدرم حاضر نشد ممما رو به شهر دیگهای ببره. میگفت اااینجا دیار آباء و اجججدادیمونه. باید تا آخرین نفس ازش دددفاع کنیم. اصرار مامامادرم هم کارساز نبود.
اشک در چشمانش حلقه میزند و با صدایی گرفته میگوید:
- ببببالاخره یه روز که شهر رو ببببمبابارون کردن، چچچیزی که نباید، اتفاق بیفته، افتاد.
هقهقاش بلند میشود.
ادامه داره -------->