خیلی این در و اون در زدم، ولی هیچ کجا استخدام نشدن، باورتون میشه آقا؟ هر دوشون مدرک ارشد دارن.
آقای زمانی از جایش بلند میشود و به سمت در میرود. صدای باز شدن در شنیده میشود و خانم سِیف با یک سینی وارد میشود. سینی را روی میز میگذارد و بدون اینکه حرفی بزند، از دفتر خارج میشود. کمی بعد دندانهای سفید و ردیف مصنوعی آقای زمانی پیدا میشوند. حالا رنگ سبز چشمهایش تیرهتر شده.
- لطفا ادامه بدید. میشنوم.
ازجایش بلند میشود و به #تراس نزدیک میشود. به بارش #برف خیره مانده. دستش را در جیب بغل کتش فرو میبرد و یک کیف چرم #سیاه کوچک بیرون میآورد. پیپ را از آن بیرون میکشد. کاسهاش طرح چوب است و دستهاش سیاه. حدفاصل بین کاسه و دسته، دورتادور، یک نوار طلایی فلزی هست.
#خانم سرپرست همچنان از مشکلات زندگی میگوید:
- اگه میتونستم زمان رو به عقب برگردونم قطعاً جور دیگهای زندگی میکردم.
آقای زمانی یک بسته توتون کاپتانبلک قرمز را از جیب دیگرش بیرون میکشد، پیپ را به بینیاش نزدیک میکند و نفسش را عمیقاً فرو میدهد. دستهی پیپ را جدا میکند، و همزمان میگوید:
- مطمئنید نمیشه؟
فیلتری از جعبه بیرون میآورد و آن را توی پیپ فرو میکند و دوباره پیچ دسته را محکم میبندد.
خانم سرپرست ساکت مانده و به او خیره شده.
- خیلی عذرمیخوام خانم. شما لطفاً ادامه بدید.
- یعنی واقعاً شما میتونید کمکم کنید؟
- امیدوارم بتونم.
بستهی توتون را با سرعتی کم، باز میکند. مقدار زیادی از آن را داخل کاسهی پیپ میگذارد، آن را به دست راستش میسپارد. چند ثانیه انگشت شصتاش را روی تنباکو فشار میدهد و با دست دیگر فندکش را که همرنگ پیپ است روشن میکند. قفسهی سینهی فراخاش بازتر میشود و چند ثانیه بعد، درحالیکه هنوز به ریزش برف خیره شده، دود غلیظ را از دهان و بینیاش خارج میکند. والانِ پرده، پشت دود، زیتونیرنگ میشود.
چند سرفهی بلند میکند. چشمان سبزش قرمز میشوند. صدایش را از اعماق حلق بیرون میدهد. خانم سرپرست هنوز ساکت است و به او و حرکاتش خیره مانده. صدای خفهای میگوید:
- بگذارید من هم کمی از خودم بگم؟
- بله، بله... حتماً.
- من سالهاست تنها زندگی میکنم.
متاسفانه سالها پیش زن و دو دخترم در یک #تصادف سخت فوت شدن. چشمان سرخاش خیره به میز هستند. ادامه میدهد:
- بعد از مدت زیادی که تحت درمان چند روانپزشک بودم، تصمیم گرفتم دوباره بنویسم.
زن سراپا گوش است و آقای زمانی ادامه میدهد:
- یکی از دوستان قدیمی پیشنهاد داد برای آرامش خودم و روح عزیزانم داستانهام رو به افرادی خاص، با شرایطی خاص واگذار کنم.
دو فنجان خالی را از قهوه پر میکند. حالا داستان زندگیاش را تمام کرده است.
رنگ سبز چشمهایش از پشت بخار داغ قهوه، شفافتر به نظر میآید.
ابر غلیظی آسمان را گرفته. صدای خانم سرپرست در فضا سوت میکشد.
- متاسفم.
- عذرخواهی میکنم. قصد ناراحت کردن شما رو نداشتم. خواستم علت تصمیمم رو برای شروع کار بنگاه بگم. نمیخوام شبههای بمونه.
- حالا پیشنهادتون به من چیه؟
- اجازه بدید.
صدای جیرجیر کفشهای چرماش روی سرامیک سفید کف، شنیده میشود که با قدمهایی بلند، به سمت کتابخانه میرود.
روبهروی کتابخانه؛ جایی در وسط میایستد، آرنج دست راستاش را با کف دست چپ میگیرد و انگشتان دست راستش را دورچانهاش محکم گره میزند. با همین حالت، چندلحظه به کتابها خیره میشود و بعد یکیاز آنها را از قفسهی اول بیرون میکشد و با همان قدمهای بلند بهسمت خانم سرپرست برمیگردد. کتاب را روی میز، جلوی او میگذارد. با خط زیبایی روی آن طلاکوب شده:
" افسانه"
سکوت بین آنها خلائی وهمناک ایجاد کرده است.
- چه جالب! شما قبلاً داستان من رو نوشتید؟
- نه اینطور نیست. البته میتونم این کار رو بکنم ظرف شاید کمتر از یک ماه. اما پیشنهادم به شما این رمان هست.
آقای زمانی دیاکسید ریههایش را تا آخرین مولکول بیرون میدهد.
- این داستان زندگی مادرم هست.
چشمان زن درشت میشوند و میگوید:
زن سرجایش جابهجا میشود. میخواهد چیزی بگوید اما آقای پیشدستی میکند:
- این اولین رمانی هست که نوشتم. شش سال طول کشید تا تمامش کردم. علاقهی خاصی به این کتاب دارم.
و سکوتی طولانی بر فضا حاکم میشود.
صدای ورق زدن کتاب این سکوت را میشکند. "افسانه" روی بعضی از صفحات مکث میکند.
- امیدوارم بهخوبی ازش استفاده کنید. مادرم،... اون مثل شما زن قویای بود. تمام جزییاتی که توی این رمان نوشتم مربوط به زندگی مادرم، از کودکی تا زمان مرگ هست.
بعد نگاه کوتاهی به زن سالخورده میکند و سرش را پایین میاندازد و میگوید:
- عمر شما طولانی باشه. این داستان تنها داستانی هست که قصد واگذاریش رو به هیچکسی نداشتم، اما...
- اما چی؟ دلتون برای من سوخت؟
- نه، هرگز!
ادامه داره ------->
نویسنده: فریال زکوی