امروز برای یه جلسه رفته بودم سمت سیدخندان
جلسه که تموم شد و یه مسیری رو تا ایستگاههای تاکسی باید پیاده میرفتم موقعی که میخواستم از خیابون رد بشم برم زیر پل ،دیدم یه اقای مسن با شخصیت و خوش پوش که دوتا دستش هم وسیله داشت، ایستاده و نفس نفس زنان ،خستگی در میکرد ، یکی درونم گفت برو کمکش کن ، همون موقع یکی دیگه توی ذهنم گفت شاید مسیرش دور باشه حالا که رد شدیم ولش کن و از کنارش رد شدم...
یه لحظه مکث کردم ، یادم افتاد سهیل رضایی میگه هر چند وقت یه دفعه مهربونی کنین تا رد و نشون مهربونی از دلتون نره ، بعد فکر کردم من که کار خاصی ندارم که سریع بخوام برم خونه ، برگشتم گفتم آقای محترم کمک لازم دارین؟ دستمو بردم سمت ساک دستی مشکی بزرگی که توی دست راستش بود و ادامه دادم یکی از بسته هارو بدین به من براتون میارم . دستشو کشید عقب و گفت نه اخه نمیشه ، نایلونای اونیکی دستشو نشونم داد و گفت تعادلم بهم میریزه ، گفتم خب جفتشو بدین به من ، دنبالتون میام، از هر دو دستش وسایلو گرفتم . برای اینکه زودتر به مقصد برسیم قدمهاشو تند تر برمیداشت و خیلی ریز مچ دستهاشو ماساژ میداد و منم چون تو پیاده رو جا نبود پشت سرش قدم برمیداشتم
یه صد متری رو که رفته بودیم ایستاد و گفت من میخوام برم تو این خیابون شما کجا میری بده من وسایلو و برو ، گفتم من هرجا شما برین میام کمکتون میکنم ، خندیدو حرکت کرد از خیابون رد شدیم یکم که وارد کوچه فرعی شده بودیم دوباره ایستاد و گفت ممنونم دیگه ،بقیه ارو خودم میرم
گفتم من مشکلی ندارم میام باهاتون
گفت : ممنونم من خودم هم سن شما بودم درک میکنم ممنون اما الان 75 سالمه ایران هم زندگی نمیکنم و کلی حرف دیگه که دقیق یادم نیست ، وقتی دیدم معذبه و وسایلش رو گذاشتم زمین و مسیری که اومده بودم و برگشتم و سوزنم گیر کرد روی اینکه گفت 75 سالمه و یه حس مبهمی دارم و از اون موقع همش فکر میکنم من 75 ساله بشم چه شکلی ام ؟ قوای بدنم چطوریه ؟اصلا میتونم راه برم ؟ کجا زندگی میکنم ؟چقدر پول دارم ؟ مردم منو به چی میشناسن ...
شما چی تاحالا بهش فکر کردین ؟
